10:1 ⧉ ⤴︎ נָֽקְטָ֥ה נַפְשִׁ֗י בְּחַ֫יָּ֥י אֶעֶזְבָ֣ה עָלַ֣י שִׂיחִ֑י אֲ֝דַבְּרָ֗ה בְּמַ֣ר נַפְשִֽׁי ׃
κάμνων τῇ ψυχῇ μου στένων ἐπαφήσω ἐπ’ αὐτὸν τὰ ῥήματά μου λαλήσω πικρίᾳ ψυχῆς μου συνεχόμενος
Taedet animam meam vitae meae ; dimittam adversum me eloquium meum : loquar in amaritudine animae meae .
ወአልቦ ፡ ዘአአምር ፡ በዘትፄዓር ፡ ነፍስየ ፡ እምዕዑብ ፡ አወሥአ ፡ ቃልየ ፡ ወእነብብ ፡ እንዘ ፡ ትጠወቅ ፡ ነፍስየ ፡ መረረ ።
“My soul is weary of my life. I will give free course to my complaint. I will speak in the bitterness of my soul.
10:2 ⧉ ⤴︎ אֹמַ֣ר אֶל ־אֱ֭לוֹהַּ אַל ־תַּרְשִׁיעֵ֑נִי ה֝וֹדִיעֵ֗נִי עַ֣ל מַה ־תְּרִיבֵֽנִי ׃
καὶ ἐρῶ πρὸς κύριον μή με ἀσεβεῖν δίδασκε καὶ διὰ τί με οὕτως ἔκρινας
Dicam Deo : Noli me condemnare ; indica mihi cur me ita judices .
ወእብሎ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ኢትምሕርኑ ፡ ኃጥአ ፡ ወለምንት ፡ ከመዝ ፡ ኰነንከኒ ።
I will tell God, ‘Do not condemn me. Show me why you contend with me.
10:3 ⧉ ⤴︎ הֲט֤וֹב לְךָ֨ ׀ כִּֽי ־תַעֲשֹׁ֗ק כִּֽי ־תִ֭מְאַס יְגִ֣יעַ כַּפֶּ֑יךָ וְעַל ־עֲצַ֖ת רְשָׁעִ֣ים הוֹפָֽעְתָּ ׃
ἦ καλόν σοι ἐὰν ἀδικήσω ὅτι ἀπείπω ἔργα χειρῶν σου βουλῇ δὲ ἀσεβῶν προσέσχες
Numquid bonum tibi videtur , si calumnieris me , et opprimas me opus manuum tuarum , et consilium impiorum adjuves ?
ይሤንየከኑ ፡ እመ ፡ አበስኩ ፡ እስመ ፡ ተኃየይከ ፡ ተግባረ ፡ እደዊከ ፡ ወነጸርከ ፡ ምክረ ፡ ረሲዓን ።
Is it good to you that you should oppress, that you should despise the work of your hands, and smile on the counsel of the wicked?
10:4 ⧉ ⤴︎ הַעֵינֵ֣י בָשָׂ֣ר לָ֑ךְ אִם ־כִּרְא֖וֹת אֱנ֣וֹשׁ תִּרְאֶֽה ׃
ἦ ὥσπερ βροτὸς ὁρᾷ καθορᾷς ἢ καθὼς ὁρᾷ ἄνθρωπος βλέψῃ
Numquid oculi carnei tibi sunt ? aut sicut videt homo , et tu videbis ?
ቦኑ ፡ ዓይነ ፡ ሰብእ ፡ ለከ ፡ ወበከመ ፡ መዋቲኑ ፡ ትኔጽር ፡ ወትሬኢ ።
Do you have eyes of flesh? Or do you see as man sees?
10:5 ⧉ ⤴︎ הֲכִימֵ֣י אֱנ֣וֹשׁ יָמֶ֑יךָ אִם ־שְׁ֝נוֹתֶ֗יךָ כִּ֣ימֵי גָֽבֶר ׃
ἦ ὁ βίος σου ἀνθρώπινός ἐστιν ἢ τὰ ἔτη σου ἀνδρός
Numquid sicut dies hominis dies tui , et anni tui sicut humana sunt tempora ,
ወመዋዕሊከኒ ፡ ከመ ፡ ዘሰብእኑ ፡ ውእቱ ፡ ወዓመቲከኒ ፡ ከመ ፡ ዘእጓለ ፡ እመሕያውኑ ፡ ከመ ፡ ትኅሥሣ ፡ ለኃጢአት ፡ ወትሕትት ፡ ጌጋይየ ።
Are your days as the days of mortals, or your years as man’s years,
10:6 ⧉ ⤴︎ כִּֽי ־תְבַקֵּ֥שׁ לַעֲוֺנִ֑י וּֽלְחַטָּאתִ֥י תִדְרֽוֹשׁ ׃
ὅτι ἀνεζήτησας τὴν ἀνομίαν μου καὶ τὰς ἁμαρτίας μου ἐξιχνίασας
ut quaeras iniquitatem meam , et peccatum meum scruteris ,
ተአምር ፡ ከመ ፡ ዘኢአበስኩከ ፡ ወባሕቱ ፡ መኑ ፡ ውእቱ ፡ ዘያመስጥ ፡ እምዴከ ።
that you inquire after my iniquity, and search after my sin?
10:7 ⧉ ⤴︎ עַֽל ־דַּ֭עְתְּךָ כִּֽי ־לֹ֣א אֶרְשָׁ֑ע וְאֵ֖ין מִיָּדְךָ֣ מַצִּֽיל ׃
οἶδας γὰρ ὅτι οὐκ ἠσέβησα ἀλλὰ τίς ἐστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν σου ἐξαιρούμενος
et scias quia nihil impium fecerim , cum sit nemo qui de manu tua possit eruere ?
እደዊከ ፡ ፈጠራኒ ፡ ወገብራኒ ፡ ወእምዝ ፡ አፍለስከኒ ፡ ወነጻሕከኒ ።
Although you know that I am not wicked, there is no one who can deliver out of your hand.
10:8 ⧉ ⤴︎ יָדֶ֣יךָ עִ֭צְּבוּנִי וַֽיַּעֲשׂ֑וּנִי יַ֥חַד סָ֝בִ֗יב וַֽתְּבַלְּעֵֽנִי ׃
αἱ χεῖρές σου ἔπλασάν με καὶ ἐποίησάν με μετὰ ταῦτα μεταβαλών με ἔπαισας
Manus tuae fecerunt me , et plasmaverunt me totum in circuitu : et sic repente praecipitas me ?
ተዘከር ፡ ከመ ፡ እምፅቡር ፡ ፈጠርከኒ ፡ ወታገብአኒ ፡ ካዕበ ፡ ውስተ ፡ መሬት ።
“‘Your hands have framed me and fashioned me altogether, yet you destroy me.
10:9 ⧉ ⤴︎ זְכׇר ־נָ֭א כִּי ־כַחֹ֣מֶר עֲשִׂיתָ֑נִי וְֽאֶל ־עָפָ֥ר תְּשִׁיבֵֽנִי ׃
μνήσθητι ὅτι πηλόν με ἔπλασας εἰς δὲ γῆν με πάλιν ἀποστρέφεις
Memento , quaeso , quod sicut lutum feceris me , et in pulverem reduces me .
ወከመ ፡ ሐሊብ ፡ ሐለብከኒ ፡ ወከመ ፡ ግብነት ፡ አርጋእከኒ ።
Remember, I beg you, that you have fashioned me as clay. Will you bring me into dust again?
10:10 ⧉ ⤴︎ הֲלֹ֣א כֶ֭חָלָב תַּתִּיכֵ֑נִי וְ֝כַגְּבִנָּ֗ה תַּקְפִּיאֵֽנִי ׃
ἦ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας ἐτύρωσας δέ με ἴσα τυρῷ
Nonne sicut lac mulsisti me , et sicut caseum me coagulasti ?
ወአልበስከኒ ፡ ሥጋ ፡ ወማእሰ ፡ ወአሰርከ ፡ አዕፅምትየ ፡ በአሥራው ።
Haven’t you poured me out like milk, and curdled me like cheese?
10:11 ⧉ ⤴︎ ע֣וֹר וּ֭בָשָׂר תַּלְבִּישֵׁ֑נִי וּֽבַעֲצָמ֥וֹת וְ֝גִידִ֗ים תְּשֹׂכְכֵֽנִי ׃
δέρμα καὶ κρέας με ἐνέδυσας ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἐνεῖρας
Pelle et carnibus vestisti me ; ossibus et nervis compegisti me .
ወወሀብከኒ ፡ ሣህለ ፡ ወምሕረተ ፡ ወሕይወተ ፡ ወሐውጾትከ ፡ ዓቀበኒ ፡ መንፈስየ ።
You have clothed me with skin and flesh, and knit me together with bones and sinews.
10:12 ⧉ ⤴︎ חַיִּ֣ים וָ֭חֶסֶד עָשִׂ֣יתָ עִמָּדִ֑י וּ֝פְקֻדָּתְךָ֗ שָֽׁמְרָ֥ה רוּחִֽי ׃
ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρ’ ἐμοί ἡ δὲ ἐπισκοπή σου ἐφύλαξέν μου τὸ πνεῦμα
Vitam et misericordiam tribuisti mihi , et visitatio tua custodivit spiritum meum .
ወዝንቱ ፡ ኵሉ ፡ በኀቤከ ፡ ሀሎ ፡ አአምር ፡ ከመ ፡ ትከል ፡ ኵሎ ፡ ወአልቦ ፡ ዘይሰአነከ ፡ ምንተኒ ።
You have granted me life and loving kindness. Your visitation has preserved my spirit.
10:13 ⧉ ⤴︎ וְ֭אֵלֶּה צָפַ֣נְתָּ בִלְבָבֶ֑ךָ יָ֝דַ֗עְתִּי כִּי ־זֹ֥את עִמָּֽךְ ׃
ταῦτα ἔχων ἐν σεαυτῷ οἶδα ὅτι πάντα δύνασαι ἀδυνατεῖ δέ σοι οὐθέν
Licet haec celes in corde tuo , tamen scio quia universorum memineris .
ወሶበሁ ፡ አበስኩ ፡ እምዓቀብከኒ ፡ ወእምአንጻሕከኒ ፡ እም ፡ ኃጢአትየ ።
Yet you hid these things in your heart. I know that this is with you:
10:14 ⧉ ⤴︎ אִם ־חָטָ֥אתִי וּשְׁמַרְתָּ֑נִי וּ֝מֵעֲוֺנִ֗י לֹ֣א תְנַקֵּֽנִי ׃
ἐάν τε γὰρ ἁμάρτω φυλάσσεις με ἀπὸ δὲ ἀνομίας οὐκ ἀθῷόν με πεποίηκας
Si peccavi , et ad horam pepercisti mihi , cur ab iniquitate mea mundum me esse non pateris ?
ወአመኒ ፡ አበስኩ ፡ አሌ ፡ ኢተ ፡ ወአመኒ ፡ ጸደቁ ፡ ስእንኩ ፡ አንቃዕድዎ ፡ ወጸገብክዋ ፡ ለኃሣር ።
if I sin, then you mark me. You will not acquit me from my iniquity.
10:15 ⧉ ⤴︎ אִם ־רָשַׁ֡עְתִּי אַלְלַ֬י לִ֗י וְ֭צָדַקְתִּי לֹא ־אֶשָּׂ֣א רֹאשִׁ֑י שְׂבַ֥ע קָ֝ל֗וֹן וּרְאֵ֥ה עׇנְיִֽי ׃
ἐάν τε γὰρ ἀσεβὴς ὦ οἴμμοι ἐάν τε ὦ δίκαιος οὐ δύναμαι ἀνακύψαι πλήρης γὰρ ἀτιμίας εἰμί
Et si impius fuero , vae mihi est ; et si justus , non levabo caput , saturatus afflictione et miseria .
ከመ ፡ አንበሳ ፡ ዘተሠግረ ፡ ወተቀትለ ፡ ዘኢይትነከር ፡ ከማሁ ፡ ኮንኩ ፡ ወካዕበ ፡ ታአትተኒ ፡ በሞት ፡ ወበሕቁ ፡ ትጤስየኒ ።
If I am wicked, woe to me. If I am righteous, I still will not lift up my head, being filled with disgrace, and conscious of my affliction.
10:16 ⧉ ⤴︎ וְ֭יִגְאֶה כַּשַּׁ֣חַל תְּצוּדֵ֑נִי וְ֝תָשֹׁ֗ב תִּתְפַּלָּא ־בִֽי ׃
ἀγρεύομαι γὰρ ὥσπερ λέων εἰς σφαγήν πάλιν δὲ μεταβαλὼν δεινῶς με ὀλέκεις
Et propter superbiam quasi leaenam capies me , reversusque mirabiliter me crucias .
ወእምጥንቁ ፡ ካዕበ ፡ ተሐትተኒ ፡ ወአምጻእከ ፡ ላዕሌየ ፡ ዓቢየ ፡ መቅሠፍተ ፡ ወፈነውከ ፡ ዲቤየ ፡ መንሱተ ።
If my head is held high, you hunt me like a lion. Again you show yourself powerful to me.
10:17 ⧉ ⤴︎ תְּחַדֵּ֬שׁ עֵדֶ֨יךָ ׀ נֶגְדִּ֗י וְתֶ֣רֶב כַּ֭עַשְׂךָ עִמָּדִ֑י חֲלִיפ֖וֹת וְצָבָ֣א עִמִּֽי ׃
ἐπανακαινίζων ἐπ’ ἐμὲ τὴν ἔτασίν μου ὀργῇ δὲ μεγάλῃ μοι ἐχρήσω ἐπήγαγες δὲ ἐπ’ ἐμὲ πειρατήρια
Instauras testes tuos contra me , et multiplicas iram tuam adversum me , et poenae militant in me .
ወለምንት ፡ ኢሞትኩ ፡ እንከ ፡ ሶበ ፡ ታወጽአኒ ፡ እምከርሠ ፡ እምየ ፡ ወኢትርአየኒ ፡ ዓይን ፡ ወእኩን ፡ ከመ ፡ ዘኢተፈጠርኩ ።
You renew your witnesses against me, and increase your indignation on me. Changes and warfare are with me.
10:18 ⧉ ⤴︎ וְלָ֣מָּה מֵ֭רֶחֶם הֹצֵאתָ֑נִי אֶ֝גְוַ֗ע וְעַ֣יִן לֹֽא ־תִרְאֵֽנִי ׃
ἵνα τί οὖν ἐκ κοιλίας με ἐξήγαγες καὶ οὐκ ἀπέθανον ὀφθαλμὸς δέ με οὐκ εἶδεν
Quare de vulva eduxisti me ? qui utinam consumptus essem , ne oculus me videret .
ወለምንት ፡ ተፈጢርየ ፡ ዘኢወርድኩ ፡ ውስተ ፡ መቃብር ፡ ወወጺእየ ፡ እምከርሥ ፡ ዘኢተኃጐልኩ ፡ ሶቤሃ ።
“‘Why, then, have you brought me out of the womb? I wish I had given up the spirit, and no eye had seen me.
10:19 ⧉ ⤴︎ כַּאֲשֶׁ֣ר לֹא ־הָיִ֣יתִי אֶהְיֶ֑ה מִ֝בֶּ֗טֶן לַקֶּ֥בֶר אוּבָֽל ׃
καὶ ὥσπερ οὐκ ὢν ἐγενόμην διὰ τί γὰρ ἐκ γαστρὸς εἰς μνῆμα οὐκ ἀπηλλάγην
Fuissem quasi non essem , de utero translatus ad tumulum .
ወለምንት ፡ ውስተ ፡ መቃብር ፡ ኢያዕረፍኩ ፡ አኮኑ ፡ ውኁድ ፡ መዋዕለ ፡ ሕይወትየ ፡ ወኁልቈ ፡ አውራኅየ ።
I should have been as though I had not been. I should have been carried from the womb to the grave.
10:20 ⧉ ⤴︎ הֲלֹֽא ־מְעַ֣ט יָמַ֣י (יחדל ) [וַחֲדָ֑ל ] (ישית ) [וְשִׁ֥ית ] מִ֝מֶּ֗נִּי וְאַבְלִ֥יגָה מְּעָֽט ׃
ἦ οὐκ ὀλίγος ἐστὶν ὁ χρόνος τοῦ βίου μου ἔασόν με ἀναπαύσασθαι μικρὸν
Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi ? dimitte ergo me , ut plangam paululum dolorem meum ,
ኅድገኒ ፡ ከመ ፡ አዕርፍ ፡ ሕቀ ፡ ዘእንበለ ፡ እሑር ፡ ኀበ ፡ ኢይ ፡ ገብአ ፡ ብሔር ፡ ጽልመት ፡ ወቆባር ፡ ብሔር ፡ ጽልመት ፡ ዘለዓለም ፡ ኀበ ፡ አልቦ ፡ ብርሃን ፡ ወኢይሬኢ ፡ ብርሃነ ፡ ወሕይወተ ፡ መዋቲ ።
Aren’t my days few? Stop! Leave me alone, that I may find a little comfort,
10:21 ⧉ ⤴︎ בְּטֶ֣רֶם אֵ֭לֵךְ וְלֹ֣א אָשׁ֑וּב אֶל ־אֶ֖רֶץ חֹ֣שֶׁךְ וְצַלְמָֽוֶת ׃
πρὸ τοῦ με πορευθῆναι ὅθεν οὐκ ἀναστρέψω εἰς γῆν σκοτεινὴν καὶ γνοφεράν
antequam vadam , et non revertar , ad terram tenebrosam , et opertam mortis caligine :
— before I go where I will not return from, to the land of darkness and of the shadow of death;
10:22 ⧉ ⤴︎ אֶ֤רֶץ עֵפָ֨תָה ׀ כְּמ֥וֹ אֹ֗פֶל צַ֭לְמָוֶת וְלֹ֥א סְדָרִ֗ים וַתֹּ֥פַע כְּמוֹ ־אֹֽפֶל ׃ {פ}
εἰς γῆν σκότους αἰωνίου οὗ οὐκ ἔστιν φέγγος οὐδὲ ὁρᾶν ζωὴν βροτῶν
terram miseriae et tenebrarum , ubi umbra mortis et nullus ordo , sed sempiternus horror inhabitat .
— the land dark as midnight, of the shadow of death, without any order, where the light is as midnight.’”