詩篇 第 102 章｜4 種原文並排

תְּ֭פִלָּה לְעָנִ֣י כִֽי־יַעֲטֹ֑ף וְלִפְנֵ֥י יְ֝הֹוָ֗ה יִשְׁפֹּ֥ךְ שִׂיחֽוֹ׃

προσευχὴ τῷ πτωχῷ ὅταν ἀκηδιάσῃ καὶ ἐναντίον κυρίου ἐκχέῃ τὴν δέησιν αὐτοῦ

Oratio pauperis, cum anxius fuerit, et in conspectu Domini effuderit precem suam.

יְ֭הֹוָה שִׁמְעָ֣ה תְפִלָּתִ֑י וְ֝שַׁוְעָתִ֗י אֵלֶ֥יךָ תָבֽוֹא׃

εἰσάκουσον κύριε τῆς προσευχῆς μου καὶ ἡ κραυγή μου πρὸς σὲ ἐλθάτω

Domine, exaudi orationem meam, et clamor meus ad te veniat.

אַל־תַּסְתֵּ֬ר פָּנֶ֨יךָ׀ מִמֶּנִּי֮ בְּי֢וֹם צַ֫ר־לִ֥י הַטֵּֽה־אֵלַ֥י אׇזְנֶ֑ךָ בְּי֥וֹם אֶ֝קְרָ֗א מַהֵ֥ר עֲנֵֽנִי׃

μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ ἐν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ θλίβωμαι κλῖνον τὸ οὖς σου πρός με ἐν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ ἐπικαλέσωμαί σε ταχὺ εἰσάκουσόν μου

Non avertas faciem tuam a me : in quacumque die tribulor, inclina ad me aurem tuam ; in quacumque die invocavero te, velociter exaudi me.

כִּֽי־כָל֣וּ בְעָשָׁ֣ן יָמָ֑י וְ֝עַצְמוֹתַ֗י כְּמוֹקֵ֥ד נִחָֽרוּ׃

ὅτι ἐξέλιπον ὡσεὶ καπνὸς αἱ ἡμέραι μου καὶ τὰ ὀστᾶ μου ὡσεὶ φρύγιον συνεφρύγησαν

Quia defecerunt sicut fumus dies mei, et ossa mea sicut cremium aruerunt.

הוּכָּה־כָעֵ֣שֶׂב וַיִּבַ֣שׁ לִבִּ֑י כִּֽי־שָׁ֝כַ֗חְתִּי מֵאֲכֹ֥ל לַחְמִֽי׃

ἐπλήγη ὡσεὶ χόρτος καὶ ἐξηράνθη ἡ καρδία μου ὅτι ἐπελαθόμην τοῦ φαγεῖν τὸν ἄρτον μου

Percussus sum ut foenum, et aruit cor meum, quia oblitus sum comedere panem meum.

מִקּ֥וֹל אַנְחָתִ֑י דָּבְקָ֥ה עַ֝צְמִ֗י לִבְשָׂרִֽי׃

ἀπὸ φωνῆς τοῦ στεναγμοῦ μου ἐκολλήθη τὸ ὀστοῦν μου τῇ σαρκί μου

A voce gemitus mei adhaesit os meum carni meae.

דָּ֭מִיתִי לִקְאַ֣ת מִדְבָּ֑ר הָ֝יִ֗יתִי כְּכ֣וֹס חֳרָבֽוֹת׃

ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ ἐγενήθην ὡσεὶ νυκτικόραξ ἐν οἰκοπέδῳ

Similis factus sum pellicano solitudinis ; factus sum sicut nycticorax in domicilio.

שָׁקַ֥דְתִּי וָאֶהְיֶ֑ה כְּ֝צִפּ֗וֹר בּוֹדֵ֥ד עַל־גָּֽג׃

ἠγρύπνησα καὶ ἐγενήθην ὡσεὶ στρουθίον μονάζον ἐπὶ δώματι

Vigilavi, et factus sum sicut passer solitarius in tecto.

כׇּל־הַ֭יּוֹם חֵרְפ֣וּנִי אוֹיְבָ֑י מְ֝הוֹלָלַ֗י בִּ֣י נִשְׁבָּֽעוּ׃

ὅλην τὴν ἡμέραν ὠνείδιζόν με οἱ ἐχθροί μου καὶ οἱ ἐπαινοῦντές με κατ’ ἐμοῦ ὤμνυον

Tota die exprobrabant mihi inimici mei, et qui laudabant me adversum me jurabant :

כִּי־אֵ֭פֶר כַּלֶּ֣חֶם אָכָ֑לְתִּי וְ֝שִׁקֻּוַ֗י בִּבְכִ֥י מָסָֽכְתִּי׃

ὅτι σποδὸν ὡσεὶ ἄρτον ἔφαγον καὶ τὸ πόμα μου μετὰ κλαυθμοῦ ἐκίρνων

quia cinerem tamquam panem manducabam, et potum meum cum fletu miscebam,

מִפְּנֵֽי־זַעַמְךָ֥ וְקִצְפֶּ֑ךָ כִּ֥י נְ֝שָׂאתַ֗נִי וַתַּשְׁלִיכֵֽנִי׃

ἀπὸ προσώπου τῆς ὀργῆς σου καὶ τοῦ θυμοῦ σου ὅτι ἐπάρας κατέρραξάς με

a facie irae et indignationis tuae : quia elevans allisisti me.

יָ֭מַי כְּצֵ֣ל נָט֑וּי וַ֝אֲנִ֗י כָּעֵ֥שֶׂב אִיבָֽשׁ׃

αἱ ἡμέραι μου ὡσεὶ σκιὰ ἐκλίθησαν καὶ ἐγὼ ὡσεὶ χόρτος ἐξηράνθην

Dies mei sicut umbra declinaverunt, et ego sicut foenum arui.

וְאַתָּ֣ה יְ֭הֹוָה לְעוֹלָ֣ם תֵּשֵׁ֑ב וְ֝זִכְרְךָ֗ לְדֹ֣ר וָדֹֽר׃

σὺ δέ κύριε εἰς τὸν αἰῶνα μένεις καὶ τὸ μνημόσυνόν σου εἰς γενεὰν καὶ γενεάν

Tu autem, Domine, in aeternum permanes, et memoriale tuum in generationem et generationem.

אַתָּ֣ה תָ֭קוּם תְּרַחֵ֣ם צִיּ֑וֹן כִּי־עֵ֥ת לְ֝חֶֽנְנָ֗הּ כִּי־בָ֥א מוֹעֵֽד׃

σὺ ἀναστὰς οἰκτιρήσεις τὴν Σιων ὅτι καιρὸς τοῦ οἰκτιρῆσαι αὐτήν ὅτι ἥκει καιρός

Tu exsurgens misereberis Sion, quia tempus miserendi ejus, quia venit tempus :

כִּי־רָצ֣וּ עֲ֭בָדֶיךָ אֶת־אֲבָנֶ֑יהָ וְֽאֶת־עֲפָרָ֥הּ יְחֹנֵֽנוּ׃

ὅτι εὐδόκησαν οἱ δοῦλοί σου τοὺς λίθους αὐτῆς καὶ τὸν χοῦν αὐτῆς οἰκτιρήσουσιν

quoniam placuerunt servis tuis lapides ejus, et terrae ejus miserebuntur.

וְיִֽירְא֣וּ ג֭וֹיִם אֶת־שֵׁ֣ם יְהֹוָ֑ה וְֽכׇל־מַלְכֵ֥י הָ֝אָ֗רֶץ אֶת־כְּבוֹדֶֽךָ׃

καὶ φοβηθήσονται τὰ ἔθνη τὸ ὄνομα κυρίου καὶ πάντες οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς τὴν δόξαν σου

Et timebunt gentes nomen tuum, Domine, et omnes reges terrae gloriam tuam :

כִּי־בָנָ֣ה יְהֹוָ֣ה צִיּ֑וֹן נִ֝רְאָ֗ה בִּכְבוֹדֽוֹ׃

ὅτι οἰκοδομήσει κύριος τὴν Σιων καὶ ὀφθήσεται ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ

quia aedificavit Dominus Sion, et videbitur in gloria sua.

פָּ֭נָה אֶל־תְּפִלַּ֣ת הָעַרְעָ֑ר וְלֹא־בָ֝זָ֗ה אֶת־תְּפִלָּתָֽם׃

ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν προσευχὴν τῶν ταπεινῶν καὶ οὐκ ἐξουδένωσεν τὴν δέησιν αὐτῶν

Respexit in orationem humilium et non sprevit precem eorum.

תִּכָּ֣תֶב זֹ֭את לְד֣וֹר אַחֲר֑וֹן וְעַ֥ם נִ֝בְרָ֗א יְהַלֶּל־יָֽהּ׃

γραφήτω αὕτη εἰς γενεὰν ἑτέραν καὶ λαὸς ὁ κτιζόμενος αἰνέσει τὸν κύριον

Scribantur haec in generatione altera, et populus qui creabitur laudabit Dominum.

כִּֽי־הִ֭שְׁקִיף מִמְּר֣וֹם קׇדְשׁ֑וֹ יְ֝הֹוָ֗ה מִשָּׁמַ֤יִם׀ אֶל־אֶ֬רֶץ הִבִּֽיט׃

ὅτι ἐξέκυψεν ἐξ ὕψους ἁγίου αὐτοῦ κύριος ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπέβλεψεν

Quia prospexit de excelso sancto suo ; Dominus de caelo in terram aspexit :

לִ֭שְׁמֹעַ אֶנְקַ֣ת אָסִ֑יר לְ֝פַתֵּ֗חַ בְּנֵ֣י תְמוּתָֽה׃

τοῦ ἀκοῦσαι τὸν στεναγμὸν τῶν πεπεδημένων τοῦ λῦσαι τοὺς υἱοὺς τῶν τεθανατωμένων

ut audiret gemitus compeditorum ; ut solveret filios interemptorum :

לְסַפֵּ֣ר בְּ֭צִיּוֹן שֵׁ֣ם יְהֹוָ֑ה וּ֝תְהִלָּת֗וֹ בִּירוּשָׁלָֽ͏ִם׃

τοῦ ἀναγγεῖλαι ἐν Σιων τὸ ὄνομα κυρίου καὶ τὴν αἴνεσιν αὐτοῦ ἐν Ιερουσαλημ

ut annuntient in Sion nomen Domini, et laudem ejus in Jerusalem :

ጸሎት ፡ ባሕታዊ ፡ ሶበ ፡ ይቴክዝ ፤ ወይክዑ ፡ ቅድመ ፡ እግዚአብሔር ፡ ኵሎ ፡ ስእለቶ ። ስምዐኒ ፡ እግዚኦ ፡ ጸሎትየ ፤ ወይብጻሕ ፡ ቅድሜከ ፡ ገዐርየ ።

בְּהִקָּבֵ֣ץ עַמִּ֣ים יַחְדָּ֑ו וּ֝מַמְלָכ֗וֹת לַעֲבֹ֥ד אֶת־יְהֹוָֽה׃

ἐν τῷ συναχθῆναι λαοὺς ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ βασιλείας τοῦ δουλεύειν τῷ κυρίῳ

in conveniendo populos in unum, et reges, ut serviant Domino.

ወኢትሚጥ ፡ ገጸከ ፡ እምኔየ ፡ በዕለተ ፡ መንዳቤየ ፤

עִנָּ֖ה בַדֶּ֥רֶךְ (כחו) [כֹּחִ֗י] קִצַּ֥ר יָמָֽי׃

ἀπεκρίθη αὐτῷ ἐν ὁδῷ ἰσχύος αὐτοῦ τὴν ὀλιγότητα τῶν ἡμερῶν μου ἀνάγγειλόν μοι

Respondit ei in via virtutis suae : Paucitatem dierum meorum nuntia mihi :

አፅምእ ፡ እዝነከ ፡ ኀቤየ ፡ አመ ፡ ዕለተ ፡ እጼውዐከ ፡ ፍጡነ ፡ ስምዐኒ ።

אֹמַ֗ר אֵלִ֗י אַֽל־תַּ֭עֲלֵנִי בַּחֲצִ֣י יָמָ֑י בְּד֖וֹר דּוֹרִ֣ים שְׁנוֹתֶֽיךָ׃

μὴ ἀναγάγῃς με ἐν ἡμίσει ἡμερῶν μου ἐν γενεᾷ γενεῶν τὰ ἔτη σου

ne revoces me in dimidio dierum meorum, in generationem et generationem anni tui.

እስመ ፡ ኀልቀ ፡ ከመ ፡ ጢስ ፡ መዋዕልየ ፤ ወነቅጸ ፡ ከመ ፡ ሣዕር ፡ አዕጽምትየ ።

לְ֭פָנִים הָאָ֣רֶץ יָסַ֑דְתָּ וּֽמַעֲשֵׂ֖ה יָדֶ֣יךָ שָׁמָֽיִם׃

κατ’ ἀρχὰς σύ κύριε τὴν γῆν ἐθεμελίωσας καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί

Initio tu, Domine, terram fundasti, et opera manuum tuarum sunt caeli.

ተቀሠፍኩ ፡ ወየብሰ ፡ ከመ ፡ ሣዕር ፡ ልብየ ፤ እስመ ፡ ተረስዐኒ ፡ በሊዐ ፡ እክል ።

הֵ֤מָּה׀ יֹאבֵדוּ֮ וְאַתָּ֢ה תַ֫עֲמֹ֥ד וְ֭כֻלָּם כַּבֶּ֣גֶד יִבְל֑וּ כַּלְּב֖וּשׁ תַּחֲלִיפֵ֣ם וְֽיַחֲלֹֽפוּ׃

αὐτοὶ ἀπολοῦνται σὺ δὲ διαμενεῖς καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἀλλάξεις αὐτούς καὶ ἀλλαγήσονται

Ipsi peribunt, tu autem permanes ; et omnes sicut vestimentum veterascent. Et sicut opertorium mutabis eos, et mutabuntur ;

እምቃለ ፡ ገዐርየ ፡ ጠግዐ ፡ ሥጋየ ፡ ዲበ ፡ አዕጽምትየ ።

וְאַתָּה־ה֑וּא וּ֝שְׁנוֹתֶ֗יךָ לֹ֣א יִתָּֽמּוּ׃

σὺ δὲ ὁ αὐτὸς εἶ καὶ τὰ ἔτη σου οὐκ ἐκλείψουσιν

tu autem idem ipse es, et anni tui non deficient.

ወኮንኩ ፡ ከመ ፡ አዱገ ፡ መረብ ፡ ዘገዳም ፤ ወኮንኩ ፡ ከመ ፡ ጉጓ ፡ ውስተ ፡ ቤት ፡ ሌሊተ ።

בְּנֵֽי־עֲבָדֶ֥יךָ יִשְׁכּ֑וֹנוּ וְ֝זַרְעָ֗ם לְפָנֶ֥יךָ יִכּֽוֹן׃ {פ}

οἱ υἱοὶ τῶν δούλων σου κατασκηνώσουσιν καὶ τὸ σπέρμα αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα κατευθυνθήσεται

Filii servorum tuorum habitabunt, et semen eorum in saeculum dirigetur.

ተጋህኩ ፡ ወኮንኩ ፡ ከመ ፡ ዖፍ ፡ ባሕታዊ ፡ ውስተ ፡ ናሕስ ። ኵሎ ፡ አሚረ ፡ ይጼእሉኒ ፡ ጸላእትየ ፤ ወእለኒ ፡ ይሰዱኒ ፡ ይሰካትዩ ፡ ላዕሌየ ። እስመ ፡ ሐመደ ፡ ከመ ፡ እክል ፡ ቀማሕኩ ፤ ወስቴየኒ ፡ ምስለ ፡ አንብዕየ ፡ ሰተይኩ ። እምገጸ ፡ መቅሠፍተ ፡ መዐትከ ፤ እስመ ፡ አንሣእከኒ ፡ ወነፃኅከኒ ። ወመዋዕልየኒ ፡ ከመ ፡ ጽላሎት ፡ ኀለፈ ፤ ወአነሂ ፡ ከመ ፡ ሣዕር ፡ የበስኩ ። ወአንተሰ ፡ እግዚኦ ፡ ለዓለም ፡ ትነብር ፤ ወዝክርከኒ ፡ ለትውልደ ፡ ትውልድ ። ተንሥእ ፡ እግዚኦ ፡ ወተሣሀለ ፡ ለጽዮን ፤ እስመ ፡ ጊዜሃ ፡ ውእቱ ፡ ከመ ፡ ተሣሀላ ፡ ወበጽሐ ፡ ዕድሜሃ ። እስመ ፡ ሠምሩ ፡ አግብርቲከ ፡ እበኒሃ ፤ ወአክበርዎ ፡ ለመሬታ ። ወይፍርሁ ፡ አሕዛብ ፡ ስመከ ፡ እግዚኦ ፤ ወኵሎሙ ፡ ነገሥት ፡ ለስብሐቲከ ። እስመ ፡ የሐንጻ ፡ እግዚአብሔር ፡ ለጽዮን ፤ ወያስተርኢ ፡ በስብሐቲሁ ። ወነጸረ ፡ ላዕለ ፡ ጸሎተ ፡ ነዳይ ፤ ወኢተቈጥዐ ፡ ስእለቶሙ ። ወተጽሕፈት ፡ ዛቲ ፡ ለካልእ ፡ ትውልድ ፤ ወሕዝብ ፡ ዘይትፈጠር ፡ ይሴብሖ ፡ ለእግዚአብሔር ። እስመ ፡ ሐወጸ ፡ እምሰማየ ፡ መቅደሱ ፤ እግዚአብሔር ፡ ሐወጸ ፡ እምሰማይ ፡ ዲበ ፡ ምድር ። ከመ ፡ ይስማዕ ፡ ገዐሮሙ ፡ ለሙቁሓን ፤ ወከመ ፡ ያሕይዎሙ ፡ ለደቂቀ ፡ ቅቱላን ። ከመ ፡ ይንግሩ ፡ በጽዮን ፡ ስመ ፡ እግዚአብሔር ፤ ወስብሐቲሁኒ ፡ በኢየሩሳሌም ። ሶበ ፡ ተጋብኡ ፡ አሕዛብ ፡ ኅቡረ ፤ ወነገሥትኒ ፡ ከመ ፡ ይትቀነዩ ፡ ለእግዚአብሔር ። ወተሠጥዎሙ ፡ በፍኖተ ፡ ኀይሉ ፤ ንግረኒ ፡ ውሕዶን ፡ ለመዋዕልየ ። ወኢትሰደኒ ፡ በመንፈቀ ፡ ዐመትየ ። ለትውልደ ፡ ትውልድ ፡ ዐመቲከ ። አንተ ፡ እግዚኦ ፡ አቅደምከ ፡ ሳርሮታ ፡ ለምድር ፤ ወግብረ ፡ እደዊከ ፡ እማንቱ ፡ ሰማያት ። እማንቱሰ ፡ ይትሐጐላ ፡ ወአንተሰ ፡ ትሄሉ ፤ ወኵሉ ፡ ከመ ፡ ልብስ ፡ ይበሊ ፤ ወከመ ፡ ሞጣሕት ፡ ትዌልጦሙ ፡ ወይትዌለጡ ። ወአንተሰ ፡ አንተ ፡ ክመ ፤ ወዐመቲከኒ ፡ ዘኢየኀልቅ ። ወደቂቀ ፡ አግብርቲከ ፡ ይነብርዋ ፤ ወዘርዖሙኒ ፡ ለዓለም ፡ ይጸንዕ ።