詩篇 第 88 章｜4 種原文並排

שִׁ֥יר מִזְמ֗וֹר לִבְנֵ֫י־קֹ֥רַח לַמְנַצֵּ֣חַ עַל־מָחֲלַ֣ת לְעַנּ֑וֹת מַ֝שְׂכִּ֗יל לְהֵימָ֥ן הָאֶזְרָחִֽי׃

ᾠδὴ ψαλμοῦ τοῖς υἱοῖς Κορε εἰς τὸ τέλος ὑπὲρ μαελεθ τοῦ ἀποκριθῆναι συνέσεως Αιμαν τῷ Ισραηλίτῃ

Canticum Psalmi, filiis Core, in finem, pro Maheleth ad respondendum. Intellectus Eman Ezrahitae.

יְ֭הֹוָה אֱלֹהֵ֣י יְשׁוּעָתִ֑י יוֹם־צָעַ֖קְתִּי בַלַּ֣יְלָה נֶגְדֶּֽךָ׃

κύριε ὁ θεὸς τῆς σωτηρίας μου ἡμέρας ἐκέκραξα καὶ ἐν νυκτὶ ἐναντίον σου

Domine, Deus salutis meae, in die clamavi et nocte coram te.

תָּב֣וֹא לְ֭פָנֶיךָ תְּפִלָּתִ֑י הַטֵּ֥ה אׇ֝זְנְךָ֗ לְרִנָּתִֽי׃

εἰσελθάτω ἐνώπιόν σου ἡ προσευχή μου κλῖνον τὸ οὖς σου εἰς τὴν δέησίν μου κύριε

Intret in conspectu tuo oratio mea, inclina aurem tuam ad precem meam.

כִּֽי־שָׂבְעָ֣ה בְרָע֣וֹת נַפְשִׁ֑י וְ֝חַיַּ֗י לִשְׁא֥וֹל הִגִּֽיעוּ׃

ὅτι ἐπλήσθη κακῶν ἡ ψυχή μου καὶ ἡ ζωή μου τῷ ᾅδῃ ἤγγισεν

Quia repleta est malis anima mea, et vita mea inferno appropinquavit.

נֶ֭חְשַׁבְתִּי עִם־י֣וֹרְדֵי ב֑וֹר הָ֝יִ֗יתִי כְּגֶ֣בֶר אֵֽין־אֱיָֽל׃

προσελογίσθην μετὰ τῶν καταβαινόντων εἰς λάκκον ἐγενήθην ὡς ἄνθρωπος ἀβοήθητος ἐν νεκροῖς ἐλεύθερος

Aestimatus sum cum descendentibus in lacum, factus sum sicut homo sine adjutorio,

בַּמֵּתִ֗ים חׇ֫פְשִׁ֥י כְּמ֤וֹ חֲלָלִ֨ים׀ שֹׁ֥כְבֵי קֶ֗בֶר אֲשֶׁ֤ר לֹ֣א זְכַרְתָּ֣ם ע֑וֹד וְ֝הֵ֗מָּה מִיָּדְךָ֥ נִגְזָֽרוּ׃

ὡσεὶ τραυματίαι ἐρριμμένοι καθεύδοντες ἐν τάφῳ ὧν οὐκ ἐμνήσθης ἔτι καὶ αὐτοὶ ἐκ τῆς χειρός σου ἀπώσθησαν

inter mortuos liber ; sicut vulnerati dormientes in sepulchris, quorum non es memor amplius, et ipsi de manu tua repulsi sunt.

שַׁ֭תַּנִי בְּב֣וֹר תַּחְתִּיּ֑וֹת בְּ֝מַחֲשַׁכִּ֗ים בִּמְצֹלֽוֹת׃

ἔθεντό με ἐν λάκκῳ κατωτάτῳ ἐν σκοτεινοῖς καὶ ἐν σκιᾷ θανάτου

Posuerunt me in lacu inferiori, in tenebrosis, et in umbra mortis.

עָ֭לַי סָמְכָ֣ה חֲמָתֶ֑ךָ וְכׇל־מִ֝שְׁבָּרֶ֗יךָ עִנִּ֥יתָ סֶּֽלָה׃

ἐπ’ ἐμὲ ἐπεστηρίχθη ὁ θυμός σου καὶ πάντας τοὺς μετεωρισμούς σου ἐπ’ ἐμὲ ἐπήγαγες διάψαλμα

Super me confirmatus est furor tuus, et omnes fluctus tuos induxisti super me.

הִרְחַ֥קְתָּ מְיֻדָּעַ֗י מִ֫מֶּ֥נִּי שַׁתַּ֣נִי תוֹעֵב֣וֹת לָ֑מוֹ כָּ֝לֻ֗א וְלֹ֣א אֵצֵֽא׃

ἐμάκρυνας τοὺς γνωστούς μου ἀπ’ ἐμοῦ ἔθεντό με βδέλυγμα ἑαυτοῖς παρεδόθην καὶ οὐκ ἐξεπορευόμην

Longe fecisti notos meos a me ; posuerunt me abominationem sibi. Traditus sum, et non egrediebar ;

עֵינִ֥י דָאֲבָ֗ה מִנִּ֫י־עֹ֥נִי קְרָאתִ֣יךָ יְהֹוָ֣ה בְּכׇל־י֑וֹם שִׁטַּ֖חְתִּי אֵלֶ֣יךָ כַפָּֽי׃

οἱ ὀφθαλμοί μου ἠσθένησαν ἀπὸ πτωχείας ἐκέκραξα πρὸς σέ κύριε ὅλην τὴν ἡμέραν διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου

oculi mei languerunt prae inopia. Clamavi ad te, Domine, tota die ; expandi ad te manus meas.

הֲלַמֵּתִ֥ים תַּעֲשֶׂה־פֶּ֑לֶא אִם־רְ֝פָאִ֗ים יָק֤וּמוּ׀ יוֹד֬וּךָ סֶּֽלָה׃

μὴ τοῖς νεκροῖς ποιήσεις θαυμάσια ἢ ἰατροὶ ἀναστήσουσιν καὶ ἐξομολογήσονταί σοι

Numquid mortuis facies mirabilia ? aut medici suscitabunt, et confitebuntur tibi ?

הַיְסֻפַּ֣ר בַּקֶּ֣בֶר חַסְדֶּ֑ךָ אֱ֝מ֥וּנָתְךָ֗ בָּאֲבַדּֽוֹן׃

μὴ διηγήσεταί τις ἐν τάφῳ τὸ ἔλεός σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου ἐν τῇ ἀπωλείᾳ

Numquid narrabit aliquis in sepulchro misericordiam tuam, et veritatem tuam in perditione ?

הֲיִוָּדַ֣ע בַּחֹ֣שֶׁךְ פִּלְאֶ֑ךָ וְ֝צִדְקָתְךָ֗ בְּאֶ֣רֶץ נְשִׁיָּֽה׃

μὴ γνωσθήσεται ἐν τῷ σκότει τὰ θαυμάσιά σου καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ἐν γῇ ἐπιλελησμένῃ

Numquid cognoscentur in tenebris mirabilia tua ? et justitia tua in terra oblivionis ?

ምኅሌት ፡ መዝሙር ፡ ዘደቂቀ ፡ ቆሬ ፡ ፍጻሜ ፡ ዘአመ ፡ መጽአ ፡ ዘበኣእምሮ ፡ ኤማን ፡ እስራኤላዊ ። እግዚአብሔር ፡ አምላከ ፡ መድኀኒትየ ፤ ዕለትየ ፡ ጸራኅኩ ፡ ኀቤከ ፡ ወሌሊትየኒ ፡ ቅድሜከ ።

וַאֲנִ֤י׀ אֵלֶ֣יךָ יְהֹוָ֣ה שִׁוַּ֑עְתִּי וּ֝בַבֹּ֗קֶר תְּֽפִלָּתִ֥י תְקַדְּמֶֽךָּ׃

κἀγὼ πρὸς σέ κύριε ἐκέκραξα καὶ τὸ πρωὶ ἡ προσευχή μου προφθάσει σε

Et ego ad te, Domine, clamavi, et mane oratio mea praeveniet te.

ለትባእ ፡ ጸሎትየ ፡ ቅድሜከ ፤ አፅምእ ፡ እዝነከ ፡ ኀበ ፡ ስእለትየ ።

לָמָ֣ה יְ֭הֹוָה תִּזְנַ֣ח נַפְשִׁ֑י תַּסְתִּ֖יר פָּנֶ֣יךָ מִמֶּֽנִּי׃

ἵνα τί κύριε ἀπωθεῖς τὴν ψυχήν μου ἀποστρέφεις τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ

Ut quid, Domine, repellis orationem meam ; avertis faciem tuam a me ?

እስመ ፡ ጸግበት ፡ ነፍስየ ፡ ሕማመ ፤ ወአልጸቀት ፡ ለሞት ፡ ሕይወትየ ።

עָ֘נִ֤י אֲנִ֣י וְגֹוֵ֣עַ מִנֹּ֑עַר נָשָׂ֖אתִי אֵמֶ֣יךָ אָפֽוּנָה׃

πτωχός εἰμι ἐγὼ καὶ ἐν κόποις ἐκ νεότητός μου ὑψωθεὶς δὲ ἐταπεινώθην καὶ ἐξηπορήθην

Pauper sum ego, et in laboribus a juventute mea ; exaltatus autem, humiliatus sum et conturbatus.

ወተኈለቁ ፡ ምስለ ፡ እለ ፡ ይወርዱ ፡ ውስተ ፡ ዐዘቅት ፤ ወኮንኩ ፡ ከመ ፡ ብእሲ ፡ ዘአልቦ ፡ ረዳኤ ። ግዑዘ ፡ ውስተ ፡ ምዉታን ፤

עָ֭לַי עָבְר֣וּ חֲרוֹנֶ֑יךָ בִּ֝עוּתֶ֗יךָ צִמְּתוּתֻֽנִי׃

ἐπ’ ἐμὲ διῆλθον αἱ ὀργαί σου καὶ οἱ φοβερισμοί σου ἐξετάραξάν με

In me transierunt irae tuae, et terrores tui conturbaverunt me :

ከመ ፡ ቅቱላን ፡ ወግዱፋን ፡ እለ ፡ ይሰክቡ ፡ ውስተ ፡ መቃብር ፡ እለ ፡ ኢዘከርኮሙ ፡ ለግሙራ ፤ እስመ ፡ እሙንቱሂ ፡ ርሕቁ ፡ እምእዴከ ።

סַבּ֣וּנִי כַ֭מַּיִם כׇּל־הַיּ֑וֹם הִקִּ֖יפוּ עָלַ֣י יָֽחַד׃

ἐκύκλωσάν με ὡς ὕδωρ ὅλην τὴν ἡμέραν περιέσχον με ἅμα

circumdederunt me sicut aqua tota die ; circumdederunt me simul.

ወአንበሩኒ ፡ ውስተ ፡ ዐዘቅት ፡ ታሕተ ፤ ውስተ ፡ ጽልመት ፡ ወጽላሎተ ፡ ሞት ።

הִרְחַ֣קְתָּ מִ֭מֶּנִּי אֹהֵ֣ב וָרֵ֑עַ מְֽיֻדָּעַ֥י מַחְשָֽׁךְ׃ {פ}

ἐμάκρυνας ἀπ’ ἐμοῦ φίλον καὶ πλησίον καὶ τοὺς γνωστούς μου ἀπὸ ταλαιπωρίας

Elongasti a me amicum et proximum, et notos meos a miseria.

ላዕሌየ ፡ ጸንዐ ፡ መዐትከ ፤ ወኵሎ ፡ መቅሠፍተከ ፡ አምጻእከ ፡ ላዕሌየ ። አርሐቀ ፡ እምኔየ ፡ እለ ፡ ያአምሩኒ ፤ ወረሰይከኒ ፡ ርኩሰ ፡ በኀቤሆሙ ፡ አኀዙኒ ፡ ወአልብየ ፡ ሙፃአ ። አዕይንትየኒ ፡ ደክማ ፡ በተጽናስ ፤ ወጸራኅኩ ፡ ኀቤከ ፡ እግዚኦ ፡ ኵሎ ፡ አሚረ ፤ ኣንሥእ ፡ እደውየ ፡ ኀቤከ ። ቦኑ ፡ ለምዉታን ፡ ትገብር ፡ መንክረከ ፤ ወዐቀብተ ፡ ሥራይኑ ፡ ያነሥኡ ። ወይነግሩኒ ፡ እለ ፡ ውስተ ፡ መቃብር ፡ ሣህለከ ፤ ወጽድቀከኒ ፡ ውስተ ፡ ሞትኑ ። ወይትዐወቅኑ ፡ ውስተ ፡ ጽልመት ፡ መንክርከ ፤ ወርትዕከኒ ፡ በምድርኑ ፡ ተረስዐ ። ወአነሂ ፡ እግዚኦ ፡ ኀቤከ ፡ ጸራኅኩ ፤ በጽባሕ ፡ ትብጻሕ ፡ ጸሎትየ ፡ ቅድሜከ ። ለምንት ፡ እግዚኦ ፡ ትገድፍ ፡ ጸሎትየ ፤ ወትመይጥ ፡ ገጸከ ፡ እምኔየ ። ነዳይ ፡ አነ ፡ ወሰራሕኩ ፡ እምንእስየ ፤ ተልዒልየ ፡ ተተሐትኩ ፡ ወተመነንኩ ። ላዕሌየ ፡ ኀለፈ ፡ መቅሠፍትከ ፤ ወግርማከ ፡ አደንገፀኒ ። ዐገቱኒ ፡ ኵሎ ፡ አሚረ ፡ ከመ ፡ ማይ ፤ ወአኀዙኒ ፡ ኅቡረ ። አርሐቀ ፡ እምኔየ ፡ አዕርክትየ ፡ ወቢጽየ ፤ ወአዝማድየ ፡ እምተጽናስየ ።