詩篇 第 44 章｜4 種原文並排

לַמְנַצֵּ֬חַ׀לִבְנֵי־קֹ֬רַח מַשְׂכִּֽיל׃

εἰς τὸ τέλος τοῖς υἱοῖς Κορε εἰς σύνεσιν ψαλμός

אֱלֹהִ֤ים׀ בְּאׇזְנֵ֬ינוּ שָׁמַ֗עְנוּ אֲבוֹתֵ֥ינוּ סִפְּרוּ־לָ֑נוּ פֹּ֥עַל פָּעַ֥לְתָּ בִ֝ימֵיהֶ֗ם בִּ֣ימֵי קֶֽדֶם׃

ὁ θεός ἐν τοῖς ὠσὶν ἡμῶν ἠκούσαμεν οἱ πατέρες ἡμῶν ἀνήγγειλαν ἡμῖν ἔργον ὃ εἰργάσω ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῶν ἐν ἡμέραις ἀρχαίαις

In finem. Filiis Core ad intellectum.

אַתָּ֤ה׀ יָדְךָ֡ גּוֹיִ֣ם ה֭וֹרַשְׁתָּ וַתִּטָּעֵ֑ם תָּרַ֥ע לְ֝אֻמִּ֗ים וַֽתְּשַׁלְּחֵֽם׃

ἡ χείρ σου ἔθνη ἐξωλέθρευσεν καὶ κατεφύτευσας αὐτούς ἐκάκωσας λαοὺς καὶ ἐξέβαλες αὐτούς

Deus, auribus nostris audivimus, patres nostri annuntiaverunt nobis, opus quod operatus es in diebus eorum, et in diebus antiquis.

כִּ֤י לֹ֪א בְחַרְבָּ֡ם יָ֥רְשׁוּ אָ֗רֶץ וּזְרוֹעָם֮ לֹא־הוֹשִׁ֢יעָ֫ה לָּ֥מוֹ כִּֽי־יְמִינְךָ֣ וּ֭זְרוֹעֲךָ וְא֥וֹר פָּנֶ֗יךָ כִּ֣י רְצִיתָֽם׃

οὐ γὰρ ἐν τῇ ῥομφαίᾳ αὐτῶν ἐκληρονόμησαν γῆν καὶ ὁ βραχίων αὐτῶν οὐκ ἔσωσεν αὐτούς ἀλλ’ ἡ δεξιά σου καὶ ὁ βραχίων σου καὶ ὁ φωτισμὸς τοῦ προσώπου σου ὅτι εὐδόκησας ἐν αὐτοῖς

Manus tua gentes disperdidit, et plantasti eos ; afflixisti populos, et expulisti eos.

אַתָּה־ה֣וּא מַלְכִּ֣י אֱלֹהִ֑ים צַ֝וֵּ֗ה יְשׁוּע֥וֹת יַעֲקֹֽב׃

σὺ εἶ αὐτὸς ὁ βασιλεύς μου καὶ ὁ θεός μου ὁ ἐντελλόμενος τὰς σωτηρίας Ιακωβ

Nec enim in gladio suo possederunt terram, et brachium eorum non salvavit eos : sed dextera tua et brachium tuum, et illuminatio vultus tui, quoniam complacuisti in eis.

בְּ֭ךָ צָרֵ֣ינוּ נְנַגֵּ֑חַ בְּ֝שִׁמְךָ֗ נָב֥וּס קָמֵֽינוּ׃

ἐν σοὶ τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν κερατιοῦμεν καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἐξουθενώσομεν τοὺς ἐπανιστανομένους ἡμῖν

Tu es ipse rex meus et Deus meus, qui mandas salutes Jacob.

כִּ֤י לֹ֣א בְקַשְׁתִּ֣י אֶבְטָ֑ח וְ֝חַרְבִּ֗י לֹ֣א תוֹשִׁיעֵֽנִי׃

οὐ γὰρ ἐπὶ τῷ τόξῳ μου ἐλπιῶ καὶ ἡ ῥομφαία μου οὐ σώσει με

In te inimicos nostros ventilabimus cornu, et in nomine tuo spernemus insurgentes in nobis.

כִּ֣י ה֭וֹשַׁעְתָּנוּ מִצָּרֵ֑ינוּ וּמְשַׂנְאֵ֥ינוּ הֱבִישֽׁוֹתָ׃

ἔσωσας γὰρ ἡμᾶς ἐκ τῶν θλιβόντων ἡμᾶς καὶ τοὺς μισοῦντας ἡμᾶς κατῄσχυνας

Non enim in arcu meo sperabo, et gladius meus non salvabit me :

בֵּ֭אלֹהִים הִלַּ֣לְנוּ כׇל־הַיּ֑וֹם וְשִׁמְךָ֓׀ לְעוֹלָ֖ם נוֹדֶ֣ה סֶֽלָה׃

ἐν τῷ θεῷ ἐπαινεσθησόμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν καὶ ἐν τῷ ὀνόματί σου ἐξομολογησόμεθα εἰς τὸν αἰῶνα διάψαλμα

salvasti enim nos de affligentibus nos, et odientes nos confudisti.

אַף־זָ֭נַחְתָּ וַתַּכְלִימֵ֑נוּ וְלֹא־תֵ֝צֵ֗א בְּצִבְאוֹתֵֽינוּ׃

νυνὶ δὲ ἀπώσω καὶ κατῄσχυνας ἡμᾶς καὶ οὐκ ἐξελεύσῃ ἐν ταῖς δυνάμεσιν ἡμῶν

In Deo laudabimur tota die, et in nomine tuo confitebimur in saeculum.

תְּשִׁיבֵ֣נוּ אָ֭חוֹר מִנִּי־צָ֑ר וּ֝מְשַׂנְאֵ֗ינוּ שָׁ֣סוּ לָֽמוֹ׃

ἀπέστρεψας ἡμᾶς εἰς τὰ ὀπίσω παρὰ τοὺς ἐχθροὺς ἡμῶν καὶ οἱ μισοῦντες ἡμᾶς διήρπαζον ἑαυτοῖς

Nunc autem repulisti et confudisti nos, et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris.

תִּ֭תְּנֵנוּ כְּצֹ֣אן מַאֲכָ֑ל וּ֝בַגּוֹיִ֗ם זֵרִיתָֽנוּ׃

ἔδωκας ἡμᾶς ὡς πρόβατα βρώσεως καὶ ἐν τοῖς ἔθνεσιν διέσπειρας ἡμᾶς

Avertisti nos retrorsum post inimicos nostros, et qui oderunt nos diripiebant sibi.

תִּמְכֹּֽר־עַמְּךָ֥ בְלֹא־ה֑וֹן וְלֹֽא־רִ֝בִּ֗יתָ בִּמְחִירֵיהֶֽם׃

ἀπέδου τὸν λαόν σου ἄνευ τιμῆς καὶ οὐκ ἦν πλῆθος ἐν τοῖς ἀλλάγμασιν αὐτῶν

Dedisti nos tamquam oves escarum, et in gentibus dispersisti nos.

תְּשִׂימֵ֣נוּ חֶ֭רְפָּה לִשְׁכֵנֵ֑ינוּ לַ֥עַג וָ֝קֶ֗לֶס לִסְבִיבוֹתֵֽינוּ׃

ἔθου ἡμᾶς ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν μυκτηρισμὸν καὶ καταγέλωτα τοῖς κύκλῳ ἡμῶν

Vendidisti populum tuum sine pretio, et non fuit multitudo in commutationibus eorum.

תְּשִׂימֵ֣נוּ מָ֭שָׁל בַּגּוֹיִ֑ם מְנֽוֹד־רֹ֝֗אשׁ בַּלְאֻמִּֽים׃

ἔθου ἡμᾶς εἰς παραβολὴν ἐν τοῖς ἔθνεσιν κίνησιν κεφαλῆς ἐν τοῖς λαοῖς

Posuisti nos opprobrium vicinis nostris ; subsannationem et derisum his qui sunt in circuitu nostro.

כׇּל־הַ֭יּוֹם כְּלִמָּתִ֣י נֶגְדִּ֑י וּבֹ֖שֶׁת פָּנַ֣י כִּסָּֽתְנִי׃

ὅλην τὴν ἡμέραν ἡ ἐντροπή μου κατεναντίον μού ἐστιν καὶ ἡ αἰσχύνη τοῦ προσώπου μου ἐκάλυψέν με

Posuisti nos in similitudinem gentibus ; commotionem capitis in populis.

מִ֭קּוֹל מְחָרֵ֣ף וּמְגַדֵּ֑ף מִפְּנֵ֥י א֝וֹיֵ֗ב וּמִתְנַקֵּֽם׃

ἀπὸ φωνῆς ὀνειδίζοντος καὶ παραλαλοῦντος ἀπὸ προσώπου ἐχθροῦ καὶ ἐκδιώκοντος

Tota die verecundia mea contra me est, et confusio faciei meae cooperuit me :

כׇּל־זֹ֣את בָּ֭אַתְנוּ וְלֹ֣א שְׁכַחֲנ֑וּךָ וְלֹֽא־שִׁ֝קַּ֗רְנוּ בִּבְרִיתֶֽךָ׃

ταῦτα πάντα ἦλθεν ἐφ’ ἡμᾶς καὶ οὐκ ἐπελαθόμεθά σου καὶ οὐκ ἠδικήσαμεν ἐν διαθήκῃ σου

a voce exprobrantis et obloquentis, a facie inimici et persequentis.

לֹא־נָס֣וֹג אָח֣וֹר לִבֵּ֑נוּ וַתֵּ֥ט אֲ֝שֻׁרֵ֗ינוּ מִנִּ֥י אׇרְחֶֽךָ׃

καὶ οὐκ ἀπέστη εἰς τὰ ὀπίσω ἡ καρδία ἡμῶν καὶ ἐξέκλινας τὰς τρίβους ἡμῶν ἀπὸ τῆς ὁδοῦ σου

Haec omnia venerunt super nos ; nec obliti sumus te, et inique non egimus in testamento tuo.

כִּ֣י דִ֭כִּיתָנוּ בִּמְק֣וֹם תַּנִּ֑ים וַתְּכַ֖ס עָלֵ֣ינוּ בְצַלְמָֽוֶת׃

ὅτι ἐταπείνωσας ἡμᾶς ἐν τόπῳ κακώσεως καὶ ἐπεκάλυψεν ἡμᾶς σκιὰ θανάτου

Et non recessit retro cor nostrum ; et declinasti semitas nostras a via tua :

אִם־שָׁ֭כַחְנוּ שֵׁ֣ם אֱלֹהֵ֑ינוּ וַנִּפְרֹ֥שׂ כַּ֝פֵּ֗ינוּ לְאֵ֣ל זָֽר׃

εἰ ἐπελαθόμεθα τοῦ ὀνόματος τοῦ θεοῦ ἡμῶν καὶ εἰ διεπετάσαμεν χεῖρας ἡμῶν πρὸς θεὸν ἀλλότριον

quoniam humiliasti nos in loco afflictionis, et cooperuit nos umbra mortis.

הֲלֹ֣א אֱ֭לֹהִים יַחֲקׇר־זֹ֑את כִּי־ה֥וּא יֹ֝דֵ֗עַ תַּעֲלֻמ֥וֹת לֵֽב׃

οὐχὶ ὁ θεὸς ἐκζητήσει ταῦτα αὐτὸς γὰρ γινώσκει τὰ κρύφια τῆς καρδίας

Si obliti sumus nomen Dei nostri, et si expandimus manus nostras ad deum alienum,

כִּֽי־עָ֭לֶיךָ הֹרַ֣גְנוּ כׇל־הַיּ֑וֹם נֶ֝חְשַׁ֗בְנוּ כְּצֹ֣אן טִבְחָֽה׃

ὅτι ἕνεκα σοῦ θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν ἐλογίσθημεν ὡς πρόβατα σφαγῆς

nonne Deus requiret ista ? ipse enim novit abscondita cordis. Quoniam propter te mortificamur tota die ; aestimati sumus sicut oves occisionis.

ፍጻሜ ፡ ዘደቂቀ ፡ ቆሬ ፡ ዘበኣእምሮ ፡ መዝሙር ። እግዚኦ ፡ ሰማዕነ ፡ በእዘኒነ ፡ ወአበዊነሂ ፡ ዜነዉነ ።

ע֤וּרָה׀ לָ֖מָּה תִישַׁ֥ן׀אֲדֹנָ֑י הָ֝קִ֗יצָה אַל־תִּזְנַ֥ח לָנֶֽצַח׃

ἐξεγέρθητι ἵνα τί ὑπνοῖς κύριε ἀνάστηθι καὶ μὴ ἀπώσῃ εἰς τέλος

Exsurge ; quare obdormis, Domine ? exsurge, et ne repellas in finem.

ግብረ ፡ ዘገበርከ ፡ በመዋዕሊሆሙ ፡ በመዋዕለ ፡ ትካት ።

לָֽמָּה־פָנֶ֥יךָ תַסְתִּ֑יר תִּשְׁכַּ֖ח עׇנְיֵ֣נוּ וְֽלַחֲצֵֽנוּ׃

ἵνα τί τὸ πρόσωπόν σου ἀποστρέφεις ἐπιλανθάνῃ τῆς πτωχείας ἡμῶν καὶ τῆς θλίψεως ἡμῶν

Quare faciem tuam avertis ? oblivisceris inopiae nostrae et tribulationis nostrae ?

እዴከ ፡ ሠረወቶሙ ፡ ለፀር ፡ ወተከልከ ፡ ኪያሆሙ ፤ ሣቀይኮሙ ፡ ለአሕዛብ ፡ ወሰደድኮሙ ።

כִּ֤י שָׁ֣חָה לֶעָפָ֣ר נַפְשֵׁ֑נוּ דָּבְקָ֖ה לָאָ֣רֶץ בִּטְנֵֽנוּ׃

ὅτι ἐταπεινώθη εἰς χοῦν ἡ ψυχὴ ἡμῶν ἐκολλήθη εἰς γῆν ἡ γαστὴρ ἡμῶν

Quoniam humiliata est in pulvere anima nostra ; conglutinatus est in terra venter noster.

ዘአኮ ፡ በኲናቶሙ ፡ ወረስዋ ፡ ለምድር ፡ ወመዝራዕቶሙ ፡ ኢያድኀኖሙ ፤

ק֭וּמָֽה עֶזְרָ֣תָה לָּ֑נוּ וּ֝פְדֵ֗נוּ לְמַ֣עַן חַסְדֶּֽךָ׃ {פ}

ἀνάστα κύριε βοήθησον ἡμῖν καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου

Exsurge, Domine, adjuva nos, et redime nos propter nomen tuum.

ዘእንበለ ፡ የማንከ ፡ ወመዝራዕትከ ፡ ወብርሃነ ፡ ገጽከ ፡ እስመ ፡ ተሣሀልኮሙ ። አንተ ፡ ውእቱ ፡ ንጉሥየ ፡ ወአምላኪየ ፤ ዘአዘዝከ ፡ መድኀኒቶ ፡ ለያዕቆብ ። ብከ ፡ ንወግኦሙ ፡ ለኵሎሙ ፡ ፀርነ ፤ ወበስምከ ፡ ናኀስሮሙ ፡ ለእለ ፡ ቆሙ ፡ ላዕሌነ ። ዘአኮ ፡ በቀስትየ ፡ እትአመን ፤ ወኲናትየኒ ፡ ኢይድኀነኒ ። ወአድኀንከነ ፡ እምእለ ፡ ሮዱነ ፤ ወአስተኀፈርኮሙ ፡ ለኵሎሙ ፡ ጸላእትነ ። በእግዚአብሔር ፡ ንከብር ፡ ኵሎ ፡ አሚረ ፤ ወለስምከ ፡ ንገኒ ፡ ለዓለም ። ይእዜሰ ፡ ገደፍከነ ፡ ወአስተኀፈርከነ ፤ ወኢትወፅእ ፡ አምላክነ ፡ ምስለ ፡ ኀይልነ ፡ ወአግባእከነ ፡ ድኅሬነ ፡ ኀበ ፡ ፀርነ ፤ ወተማሰጡነ ፡ ጸላእትነ ። ወወሀብከነ ፡ ይብልዑነ ፡ ከመ ፡ አባግዕ ፤ ወዘረውከነ ፡ ውስተ ፡ አሕዛብ ። መጦከ ፡ ሕዝበከ ፡ ዘእንበለ ፡ ሤጥ ፤ ወአልቦ ፡ ብዝኀ ፡ ለይባቤነ ። ረሰይከነ ፡ ጽእለተ ፡ ለጎርነ ፤ ሠሓቀ ፡ ወሥላቀ ፡ ለአድያሚነ ። ወረሰይከነ ፡ አምሳለ ፡ ለአሕዛብ ፤ ወሑስተ ፡ ርእስ ፡ ለሕዝብ ። ኵሎ ፡ አሚረ ፡ ቅድሜየ ፡ ውእቱ ፡ ኀፍረትየ ፤ ወከደነኒ ፡ ኀፍረተ ፡ ገጽየ ። እምቃለ ፡ ዘይጽእል ፡ ወይዘረኪ ፤ እምገጸ ፡ ፀራዊ ፡ ዘይረውድ ። ዝንቱ ፡ ኵሉ ፡ በጽሐ ፡ ላዕሌነ ፡ ወኢረሳዕናከ ፡ ወኢዐመፅነ ፡ ኪዳነከ ። ወኢገብአ ፡ ድኀሬሁ ፡ ልብነ ፤ ወኢተግሕሠ ፡ አሰርነ ፡ እምፍኖትከ ። እስመ ፡ አሕመምከነ ፡ በብሔር ፡ እኩይ ፤ ወደፈነነ ፡ ጽላሎተ ፡ ሞት ። ሶበሁ ፡ ረሳዕነ ፡ ስሞ ፡ ለአምላክነ ፤ ወሶበሁ ፡ አንሣእነ ፡ እደዊነ ፡ ኀበ ፡ አምላክ ፡ ነኪር ። አኮኑ ፡ እግዚአብሔር ፡ እምተኃሠሦ ፡ ለዝንቱ ፤ እስመ ፡ ውእቱ ፡ ያአምር ፡ ኀቡኣተ ፡ ልብ ። እስመ ፡ በእንቲአከ ፡ ይቀትሉነ ፡ ኵሎ ፡ አሚረ ፡ ወኮነ ፡ ከመ ፡ አባግዕ ፡ ዘይጠብሑ ። ንቃህ ፡ እግዚኦ ፡ ለምንት ፡ ትነውም ፡ ተንሥእ ፡ ወኢትግድፈነ ፡ ለዝሉፉ ። ወለምንት ፡ ትመይጥ ፡ ገጸከ ፡ እምኔነ ፤ ወትረስዐነ ፡ ሕማመነ ፡ ወተጽናሰነ ። እስመ ፡ ኀስረት ፡ ውስተ ፡ ምድር ፡ ነፍስነ ፤ ወጠግዐት ፡ በምድር ፡ ከርሥነ ። ተንሥእ ፡ እግዚኦ ፡ ርድአነ ፤ ወአድኅነነ ፡ በእንተ ፡ ስምከ ።