詩篇 第 14 章｜4 種原文並排

לַמְנַצֵּ֗חַ לְדָ֫וִ֥ד אָ֘מַ֤ר נָבָ֣ל בְּ֭לִבּוֹ אֵ֣ין אֱלֹהִ֑ים הִֽשְׁחִ֗יתוּ הִֽתְעִ֥יבוּ עֲלִילָ֗ה אֵ֣ין עֹֽשֵׂה־טֽוֹב׃

εἰς τὸ τέλος ψαλμὸς τῷ Δαυιδ εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ οὐκ ἔστιν θεός διέφθειραν καὶ ἐβδελύχθησαν ἐν ἐπιτηδεύμασιν οὐκ ἔστιν ποιῶν χρηστότητα οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός

In finem. Psalmus David. Dixit insipiens in corde suo : Non est Deus. Corrupti sunt, et abominabiles facti sunt in studiis suis ; non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.

יְֽהֹוָ֗ה מִשָּׁמַיִם֮ הִשְׁקִ֢יף עַֽל־בְּנֵי־אָ֫דָ֥ם לִ֭רְאוֹת הֲיֵ֣שׁ מַשְׂכִּ֑יל דֹּ֝רֵ֗שׁ אֶת־אֱלֹהִֽים׃

κύριος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ διέκυψεν ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἰδεῖν εἰ ἔστιν συνίων ἢ ἐκζητῶν τὸν θεόν

Dominus de caelo prospexit super filios hominum, ut videat si est intelligens, aut requirens Deum.

ፍጻሜ ፡ መዝሙር ፡ ዘዳዊት ። ይብል ፡ አብድ ፡ በልቡ ፡ አልቦ ፡ እግዚአብሔር ፤

הַכֹּ֥ל סָר֮ יַחְדָּ֢ו נֶ֫אֱלָ֥חוּ אֵ֤ין עֹֽשֵׂה־ט֑וֹב אֵ֝֗ין גַּם־אֶחָֽד׃

πάντες ἐξέκλιναν ἅμα ἠχρεώθησαν οὐκ ἔστιν ποιῶν χρηστότητα οὐκ ἔστιν ἕως ἑνός τάφος ἀνεῳγμένος ὁ λάρυγξ αὐτῶν ταῖς γλώσσαις αὐτῶν ἐδολιοῦσαν ἰὸς ἀσπίδων ὑπὸ τὰ χείλη αὐτῶν ὧν τὸ στόμα ἀρᾶς καὶ πικρίας γέμει ὀξεῖς οἱ πόδες αὐτῶν ἐκχέαι αἷμα σύντριμμα καὶ ταλαιπωρία ἐν ταῖς ὁδοῖς αὐτῶν καὶ ὁδὸν εἰρήνης οὐκ ἔγνωσαν οὐκ ἔστιν φόβος θεοῦ ἀπέναντι τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν

Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt. Non est qui faciat bonum, non est usque ad unum. Sepulchrum patens est guttur eorum ; linguis suis dolose agebant. Venenum aspidum sub labiis eorum, quorum os maledictione et amaritudine plenum est ; veloces pedes eorum ad effundendum sanguinem. Contritio et infelicitas in viis eorum, et viam pacis non cognoverunt ; non est timor Dei ante oculos eorum.

ኀስሩ ፡ ወረኵሱ ፡ በምግባሪሆሙ ፤ አልቦ ፡ ዘይገብራ ፡ ለሠናይት ፡ አልቦ ፡ ወኢአሐዱ ።

הֲלֹ֥א יָדְעוּ֮ כׇּל־פֹּ֢עֲלֵ֫י אָ֥וֶן אֹכְלֵ֣י עַ֭מִּי אָ֣כְלוּ לֶ֑חֶם יְ֝הֹוָ֗ה לֹ֣א קָרָֽאוּ׃

οὐχὶ γνώσονται πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν οἱ κατεσθίοντες τὸν λαόν μου βρώσει ἄρτου τὸν κύριον οὐκ ἐπεκαλέσαντο

Nonne cognoscent omnes qui operantur iniquitatem, qui devorant plebem meam sicut escam panis ?

እግዚአብሔር፡ ሐወጸ ፡ እምሰማይ ፡ ላዕለ ፡ እጓለ ፡ እምሕያው ፤ ከመ ፡ ይርአይ ፡ እመቦ ፡ ጠቢበ ፡ ዘየኀሦ ፡ ለእግዚአብሔር ።

שָׁ֤ם׀ פָּ֣חֲדוּ פָ֑חַד כִּֽי־אֱ֝לֹהִ֗ים בְּד֣וֹר צַדִּֽיק׃

ἐκεῖ ἐδειλίασαν φόβῳ οὗ οὐκ ἦν φόβος ὅτι ὁ θεὸς ἐν γενεᾷ δικαίᾳ

Dominum non invocaverunt ; illic trepidaverunt timore, ubi non erat timor.

ኵሉ ፡ ዐረየ ፡ ወኅቡረ ፡ ዐለወ ፤ አልቦ ፡ ዘይገብራ ፡ ለሠናይት ፡ አልቦ ፡ ወኢአሐዱ ።

עֲצַת־עָנִ֥י תָבִ֑ישׁוּ כִּ֖י יְהֹוָ֣ה מַחְסֵֽהוּ׃

βουλὴν πτωχοῦ κατῃσχύνατε ὅτι κύριος ἐλπὶς αὐτοῦ ἐστιν

Quoniam Dominus in generatione justa est : consilium inopis confudistis, quoniam Dominus spes ejus est.

ከመ ፡ መቃብር ፡ ክሡት ፡ ጐራዒቶሙ ፡ ወጸልሐዉ ፡ በልሳናቲሆሙ ፡ ሕምዘ ፡ አርዌ ፡ ምድር ፡ ታሕተ ፡ ከነፍሪሆሙ ።

מִ֥י־יִתֵּ֣ן מִצִּיּוֹן֮ יְשׁוּעַ֢ת יִשְׂרָ֫אֵ֥ל בְּשׁ֣וּב יְ֭הֹוָה שְׁב֣וּת עַמּ֑וֹ יָגֵ֥ל יַ֝עֲקֹ֗ב יִשְׂמַ֥ח יִשְׂרָאֵֽל׃ {פ}

τίς δώσει ἐκ Σιων τὸ σωτήριον τοῦ Ισραηλ ἐν τῷ ἐπιστρέψαι κύριον τὴν αἰχμαλωσίαν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ ἀγαλλιάσθω Ιακωβ καὶ εὐφρανθήτω Ισραηλ

Quis dabit ex Sion salutare Israël ? Cum averterit Dominus captivitatem plebis suae, exsultabit Jacob, et laetabitur Israël.

መሪር ፡ አፋሆሙ ፡ ወምሉእ ፡ መርገም ፤ በሊኅ ፡ እገሪሆሙ ፡ ለክዒወ ፡ ደም ። ኀሳር ፡ ወቅጥቃጤ ፡ ውስተ ፡ ፍኖቶሙ ፤ ወኢያአምርዋ ፡ ለፍኖተ ፡ ሰላም ። ወአልቦ ፡ ፍርሀተ ፡ እግዚአብሔር፡ ቅድመ ፡ አዕይንቲሆሙ ። ወኢያአምሩ ፡ ኵሎሙ ፡ ገበርተ ፡ ዐመፃ ፤ እለ ፡ ይውኅጥዎሙ ፡ ለሕዝብየ ፡ ከመ ፡ በሊዐ ፡ እክል ። ወለእግዚአብሔርሰ ፡ ኢጸውዕዎ ። ወበህየ ፡ ፈርሁ ፡ ወገረሞሙ ፡ ዘኢኮነ ፡ ግሩመ ፤ እስመ ፡ እግዚአብሔር፡ ውስተ ፡ ትውልደ ፡ ጻድቃን ። ወአስተኀፈርክሙ ፡ ምክረ ፡ ነዳይ ፤ እስመ ፡ እግዚአብሔር ፡ ተስፋሆሙ ፡ ውእቱ ። መኑ ፡ ይሁብ ፡ መድኀኒተ ፡ እምጽዮን ፡ ለእስራኤል ። አመ ፡ ሜጠ ፡ እግዚአብሔር፡ ፄዋ ፡ ሕዝቡ ፤ ይትፌሣሕ ፡ ያዕቆብ ፡ ወይትሐሠይ ፡ እስራኤል ።