12:0 ⧉ ⤴︎ לַמְנַצֵּ֥חַ עַֽל ־הַשְּׁמִינִ֗ית מִזְמ֥וֹר לְדָוִֽד ׃
εἰς τὸ τέλος ὑπὲρ τῆς ὀγδόης ψαλμὸς τῷ Δαυιδ
In finem , pro octava . Psalmus David .
— For the Chief Musician; upon the eight-stringed lyre. A Psalm by David.
12:1 ⧉ ⤴︎ הוֹשִׁ֣יעָה יְ֭הֹוָה כִּֽי ־גָמַ֣ר חָסִ֑יד כִּי ־פַ֥סּוּ אֱ֝מוּנִ֗ים מִבְּנֵ֥י אָדָֽם ׃
σῶσόν με κύριε ὅτι ἐκλέλοιπεν ὅσιος ὅτι ὠλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων
Salvum me fac , Domine , quoniam defecit sanctus , quoniam diminutae sunt veritates a filiis hominum .
— Help, Yahweh; for the godly man ceases. For the faithful fail from among the children of men.
12:2 ⧉ ⤴︎ שָׁ֤וְא ׀ יְֽדַבְּרוּ֮ אִ֤ישׁ אֶת ־רֵ֫עֵ֥הוּ שְׂפַ֥ת חֲלָק֑וֹת בְּלֵ֖ב וָלֵ֣ב יְדַבֵּֽרוּ ׃
μάταια ἐλάλησεν ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ χείλη δόλια ἐν καρδίᾳ καὶ ἐν καρδίᾳ ἐλάλησαν
Vana locuti sunt unusquisque ad proximum suum ; labia dolosa , in corde et corde locuti sunt .
ፍጻሜ ፡ ስብሐት ፡ መዝሙር ፡ ዘዳዊት ፡ በእንተ ሳምንት ። አድኅነኒ ፡ እግዚኦ ፡ እስመ ፡ ኀልቀ ፡ ኄር ፤ ወውሕደ ፡ ሀይማኖት ፡ እምአጓለ ፡ እምሕያው ።
Everyone lies to his neighbor. They speak with flattering lips, and with a double heart.
12:3 ⧉ ⤴︎ יַכְרֵ֣ת יְ֭הֹוָה כׇּל ־שִׂפְתֵ֣י חֲלָק֑וֹת לָ֝שׁ֗וֹן מְדַבֶּ֥רֶת גְּדֹלֽוֹת ׃
ἐξολεθρεύσαι κύριος πάντα τὰ χείλη τὰ δόλια καὶ γλῶσσαν μεγαλορήμονα
Disperdat Dominus universa labia dolosa , et linguam magniloquam .
ከንቶ ፡ ይትናገሩ ፡ አሐዱ ፡ ምስለ ፡ ካልኡ ፤ በከናፍረ ፡ ጕሕሉት ፡ በልብ ፡ ወበልብ ፡ ይትናገሩ ።
May Yahweh cut off all flattering lips, and the tongue that boasts,
12:4 ⧉ ⤴︎ אֲשֶׁ֤ר אָמְר֨וּ ׀ לִלְשֹׁנֵ֣נוּ נַ֭גְבִּיר שְׂפָתֵ֣ינוּ אִתָּ֑נוּ מִ֖י אָד֣וֹן לָֽנוּ ׃
τοὺς εἰπόντας τὴν γλῶσσαν ἡμῶν μεγαλυνοῦμεν τὰ χείλη ἡμῶν παρ’ ἡμῶν ἐστιν τίς ἡμῶν κύριός ἐστιν
Qui dixerunt : Linguam nostram magnificabimus ; labia nostra a nobis sunt . Quis noster dominus est ?
ይሤርዎን ፡ እግዚአብሔር ፡ ለከናፍረ ፡ ጕሕሉት ፤ ወለልሳን ፡ እንተ ፡ ታዐቢ ነቢበ ።
who have said, “With our tongue we will prevail. Our lips are our own. Who is lord over us?”
12:5 ⧉ ⤴︎ מִשֹּׁ֥ד עֲנִיִּים֮ מֵאֶנְקַ֢ת אֶבְי֫וֹנִ֥ים עַתָּ֣ה אָ֭קוּם יֹאמַ֣ר יְהֹוָ֑ה אָשִׁ֥ית בְּ֝יֵ֗שַׁע יָפִ֥יחַֽ ־לֽוֹ ׃
ἀπὸ τῆς ταλαιπωρίας τῶν πτωχῶν καὶ ἀπὸ τοῦ στεναγμοῦ τῶν πενήτων νῦν ἀναστήσομαι λέγει κύριος θήσομαι ἐν σωτηρίᾳ παρρησιάσομαι ἐν αὐτῷ
Propter miseriam inopum , et gemitum pauperum , nunc exsurgam , dicit Dominus . Ponam in salutari ; fiducialiter agam in eo .
እለ ፡ ይብሉ ፡ ናዐቢ ፡ ልሳናቲነ ፡ ወከናፍሪነኒ ፡ ኀቤነ ፡ እሙንቱ ፤ መኑ ፡ ውእቱ ፡ እግዚእነ ።
“Because of the oppression of the weak and because of the groaning of the needy, I will now arise,” says Yahweh; “I will set him in safety from those who malign him.”
12:6 ⧉ ⤴︎ אִ֥מְר֣וֹת יְהֹוָה֮ אֲמָר֢וֹת טְהֹ֫ר֥וֹת כֶּ֣סֶף צָ֭רוּף בַּעֲלִ֣יל לָאָ֑רֶץ מְ֝זֻקָּ֗ק שִׁבְעָתָֽיִם ׃
τὰ λόγια κυρίου λόγια ἁγνά ἀργύριον πεπυρωμένον δοκίμιον τῇ γῇ κεκαθαρισμένον ἑπταπλασίως
Eloquia Domini , eloquia casta ; argentum igne examinatum , probatum terrae , purgatum septuplum .
በእንተ ፡ ሕማዎሙ ፡ ለነዳያን ፡ ወበእንተ ፡ ገዐሮሙ ፡ ለሙቁሓን ፤ ይእዜ ፡ እትነሣእ ፡ ይቤ ፡ እግዚአብሔር ፡
Yahweh’s words are flawless words, as silver refined in a clay furnace, purified seven times.
12:7 ⧉ ⤴︎ אַתָּֽה ־יְהֹוָ֥ה תִּשְׁמְרֵ֑ם תִּצְּרֶ֓נּוּ ׀ מִן ־הַדּ֖וֹר ז֣וּ לְעוֹלָֽם ׃
σύ κύριε φυλάξεις ἡμᾶς καὶ διατηρήσεις ἡμᾶς ἀπὸ τῆς γενεᾶς ταύτης καὶ εἰς τὸν αἰῶνα
Tu , Domine , servabis nos , et custodies nos a generatione hac in aeternum .
እሬሲ ፡ መድኀኒተ ፡ ወእግህድ ፡ ቦቱ ።
You will keep them, Yahweh. You will preserve them from this generation forever.
12:8 ⧉ ⤴︎ סָבִ֗יב רְשָׁעִ֥ים יִתְהַלָּכ֑וּן כְּרֻ֥ם זֻ֝לּ֗וּת לִבְנֵ֥י אָדָֽם ׃ {פ}
κύκλῳ οἱ ἀσεβεῖς περιπατοῦσιν κατὰ τὸ ὕψος σου ἐπολυώρησας τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων
In circuitu impii ambulant : secundum altitudinem tuam multiplicasti filios hominum .
ቃለ ፡ እግዚአብሔር ፡ ቃል ፡ ንጹሕ ፤ ከመ ብሩር ፡ ጽሩይ ፡ ወንጡፍ ፡ ወፍቱን ፡ እምድር ፡ ዘአጽረይዎ ፡ ምስብዒተ ። አንተ ፡ እግዚኦ ፡ ዕቀበነ ፤ ወተማኅፀነነ ፡ እምዛቲ ፡ ትውልድ ፡ ወእስከ ፡ ለዓለም ። ዐውደ ፡ የሐውሩ ፡ ረሲዓን ፤ ወበከመ ፡ ልዕልናከ ፡ ሠራዕኮሙ ፡ ለደቂቀ ፡ እጓለ ፡ እመሕያው ።
The wicked walk on every side, when what is vile is exalted among the sons of men.