3:1 ⧉ ⤴︎ וַיְהִ֧י דְבַר ־יְהֹוָ֛ה אֶל ־יוֹנָ֖ה שֵׁנִ֥ית לֵאמֹֽר ׃
καὶ ἐγένετο λόγος κυρίου πρὸς Ιωναν ἐκ δευτέρου λέγων
Et factum est verbum Domini ad Jonam secundo , dicens :
ወኮነ ፡ ቃለ ፡ እግዚአብሔር ፤ዳመ ፡ ኀበ ፡ ነስ ፡ ወይቤሎ ።
Yahweh’s word came to Jonah the second time, saying,
3:2 ⧉ ⤴︎ ק֛וּם לֵ֥ךְ אֶל ־נִֽינְוֵ֖ה הָעִ֣יר הַגְּדוֹלָ֑ה וּקְרָ֤א אֵלֶ֙יהָ֙ אֶת ־הַקְּרִיאָ֔ה אֲשֶׁ֥ר אָנֹכִ֖י דֹּבֵ֥ר אֵלֶֽיךָ ׃
ἀνάστηθι καὶ πορεύθητι εἰς Νινευη τὴν πόλιν τὴν μεγάλην καὶ κήρυξον ἐν αὐτῇ κατὰ τὸ κήρυγμα τὸ ἔμπροσθεν ὃ ἐγὼ ἐλάλησα πρὸς σέ
Surge , et vade in Niniven , civitatem magnam , et praedica in ea praedicationem quam ego loquor ad te .
ተንስእ ፡ ወሖር ፡ ነነዌ ፡ ሀገር ፡ ዓባይ ፡ ወስብክ ፡ ሎሙ ፡ በከመ ፡ ቀዳሚ ፡ ስብከት ፡ ዘእቤለከ ፡ አነ ።
“Arise, go to Nineveh, that great city, and preach to it the message that I give you.”
3:3 ⧉ ⤴︎ וַיָּ֣קׇם יוֹנָ֗ה וַיֵּ֛לֶךְ אֶל ־נִֽינְוֵ֖ה כִּדְבַ֣ר יְהֹוָ֑ה וְנִֽינְוֵ֗ה הָיְתָ֤ה עִיר ־גְּדוֹלָה֙ לֵֽאלֹהִ֔ים מַהֲלַ֖ךְ שְׁלֹ֥שֶׁת יָמִֽים ׃
καὶ ἀνέστη Ιωνας καὶ ἐπορεύθη εἰς Νινευη καθὼς ἐλάλησεν κύριος ἡ δὲ Νινευη ἦν πόλις μεγάλη τῷ θεῷ ὡσεὶ πορείας ὁδοῦ ἡμερῶν τριῶν
Et surrexit Jonas , et abiit in Niniven juxta verbum Domini : et Ninive erat civitas magna , itinere trium dierum .
ወተንስአ ፡ ነስ ፡ ወሖረ ፡ ነነዌ ፡ በከመ ፡ ይቤሎ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወነነዌሰ ፡ ሀገር ፡ ዓባይ ፡ እቲ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ መጠነ ፡ ምሕዋረ ፡ ሠሉስ ፡ ወዋዕል ፡ ለአጋር ።
So Jonah arose, and went to Nineveh, according to Yahweh’s word. Now Nineveh was an exceedingly great city, three days’ journey across.
3:4 ⧉ ⤴︎ וַיָּ֤חֶל יוֹנָה֙ לָב֣וֹא בָעִ֔יר מַהֲלַ֖ךְ י֣וֹם אֶחָ֑ד וַיִּקְרָא֙ וַיֹּאמַ֔ר ע֚וֹד אַרְבָּעִ֣ים י֔וֹם וְנִֽינְוֵ֖ה נֶהְפָּֽכֶת ׃
καὶ ἤρξατο Ιωνας τοῦ εἰσελθεῖν εἰς τὴν πόλιν ὡσεὶ πορείαν ἡμέρας μιᾶς καὶ ἐκήρυξεν καὶ εἶπεν ἔτι τρεῖς ἡμέραι καὶ Νινευη καταστραφήσεται
Et coepit Jonas introire in civitatem itinere diei unius : et clamavit , et dixit : Adhuc quadraginta dies , et Ninive subvertetur .
ወአልጺቆ ፡ ይባዕ ፡ ለሀገረ ፡ ሰበከ ፡ እምሕዋረ ፡ ዕለት ፡ ወይቤ ፡ እስከ ፡ ሠሉስ ፡ ወዋዕል ፡ ትትገፈታዕ ፡ ነነዌ ።
Jonah began to enter into the city a day’s journey, and he cried out, and said, “In forty days, Nineveh will be overthrown!”
3:5 ⧉ ⤴︎ וַֽיַּאֲמִ֛ינוּ אַנְשֵׁ֥י נִֽינְוֵ֖ה בֵּֽאלֹהִ֑ים וַיִּקְרְאוּ ־צוֹם֙ וַיִּלְבְּשׁ֣וּ שַׂקִּ֔ים מִגְּדוֹלָ֖ם וְעַד ־קְטַנָּֽם ׃
καὶ ἐνεπίστευσαν οἱ ἄνδρες Νινευη τῷ θεῷ καὶ ἐκήρυξαν νηστείαν καὶ ἐνεδύσαντο σάκκους ἀπὸ μεγάλου αὐτῶν ἕως μικροῦ αὐτῶν
Et crediderunt viri Ninivitae in Deum , et praedicaverunt jejunium , et vestiti sunt saccis , a majore usque ad minorem .
ወተአመኑ ፡ ሰብአ ፡ ነነዌ ፡ በቃለ ፡ እግዚአብሔር ፡ ወሰበኩ ፡ ጾመ ፡ ወለብሱ ፡ ሠቀ ፡ ንኡሶሙ ፡ ወዐቢዩሙ ።
The people of Nineveh believed God; and they proclaimed a fast and put on sackcloth, from their greatest even to their least.
3:6 ⧉ ⤴︎ וַיִּגַּ֤ע הַדָּבָר֙ אֶל ־מֶ֣לֶךְ נִֽינְוֵ֔ה וַיָּ֙קׇם֙ מִכִּסְא֔וֹ וַיַּעֲבֵ֥ר אַדַּרְתּ֖וֹ מֵֽעָלָ֑יו וַיְכַ֣ס שַׂ֔ק וַיֵּ֖שֶׁב עַל ־הָאֵֽפֶר ׃
καὶ ἤγγισεν ὁ λόγος πρὸς τὸν βασιλέα τῆς Νινευη καὶ ἐξανέστη ἀπὸ τοῦ θρόνου αὐτοῦ καὶ περιείλατο τὴν στολὴν αὐτοῦ ἀφ’ ἑαυτοῦ καὶ περιεβάλετο σάκκον καὶ ἐκάθισεν ἐπὶ σποδοῦ
Et pervenit verbum ad regem Ninive : et surrexit de solio suo , et abjecit vestimentum suum a se , et indutus est sacco , et sedit in cinere .
ወሰምዐ ፡ ንጉሠ ፡ ነነዌ ፡ ወተንስአ ፡ እምነ ፡ መንበሩ ፡ ወእተተ ፡ አልባሲሁ ፡ ወለብሰ ፡ ሠቀ ፡ ወነበረ ፡ ውስተ ፡ ሐመድ ።
The news reached the king of Nineveh, and he arose from his throne, took off his royal robe, covered himself with sackcloth, and sat in ashes.
3:7 ⧉ ⤴︎ וַיַּזְעֵ֗ק וַיֹּ֙אמֶר֙ בְּנִֽינְוֵ֔ה מִטַּ֧עַם הַמֶּ֛לֶךְ וּגְדֹלָ֖יו לֵאמֹ֑ר הָאָדָ֨ם וְהַבְּהֵמָ֜ה הַבָּקָ֣ר וְהַצֹּ֗אן אַֽל ־יִטְעֲמוּ֙ מְא֔וּמָה אַ֨ל ־יִרְע֔וּ וּמַ֖יִם אַל ־יִשְׁתּֽוּ ׃
καὶ ἐκηρύχθη καὶ ἐρρέθη ἐν τῇ Νινευη παρὰ τοῦ βασιλέως καὶ παρὰ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ λέγων οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κτήνη καὶ οἱ βόες καὶ τὰ πρόβατα μὴ γευσάσθωσαν μηδὲν μηδὲ νεμέσθωσαν μηδὲ ὕδωρ πιέτωσαν
Et clamavit , et dixit in Ninive ex ore regis et principum ejus , dicens : Homines , et jumenta , et boves , et pecora non gustent quidquam : nec pascantur , et aquam non bibant .
ወሰበከ ፡ ንጉስ ፡ ለነነዌ ፡ ለንኦሶሙ ፡ ወለዐበይቶሙ ፡ ወይቤ ፡ ሰብእ ፡ ወእንስሳ ፡ ወአልህምት ፡ ወአባግዕ ፡ ኢይብልኡ ፡ ወኢምንንተኒ ፡ ወኢይትረዐዩ ፡ ማየ ።
He made a proclamation and published through Nineveh by the decree of the king and his nobles, saying, “Let neither man nor animal, herd nor flock, taste anything; let them not feed, nor drink water;
3:8 ⧉ ⤴︎ וְיִתְכַּסּ֣וּ שַׂקִּ֗ים הָֽאָדָם֙ וְהַבְּהֵמָ֔ה וְיִקְרְא֥וּ אֶל ־אֱלֹהִ֖ים בְּחׇזְקָ֑ה וְיָשֻׁ֗בוּ אִ֚ישׁ מִדַּרְכּ֣וֹ הָֽרָעָ֔ה וּמִן ־הֶחָמָ֖ס אֲשֶׁ֥ר בְּכַפֵּיהֶֽם ׃
καὶ περιεβάλοντο σάκκους οἱ ἄνθρωποι καὶ τὰ κτήνη καὶ ἀνεβόησαν πρὸς τὸν θεὸν ἐκτενῶς καὶ ἀπέστρεψαν ἕκαστος ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς καὶ ἀπὸ τῆς ἀδικίας τῆς ἐν χερσὶν αὐτῶν λέγοντες
Et operiantur saccis homines et jumenta , et clament ad Dominum in fortitudine : et convertatur vir a via sua mala , et ab iniquitate quae est in manibus eorum .
ወለብሱ ፡ ሠቀ ፡ ሰብእ ፡ ወእንስሳ ፡ ወእውየው ፡ ኀበ ፡ እግዚአብሔር ፡ ኀቡረ ፡ ወኀደጉ ፡ ኲሎ ፡ እከየ ፡ ምግባሮሙ ፡ ወዓመፃ ፡ ዘውስተ ፡ እዴሆሙ ፡ ወይቤሉ ።
but let them be covered with sackcloth, both man and animal, and let them cry mightily to God. Yes, let them turn everyone from his evil way and from the violence that is in his hands.
3:9 ⧉ ⤴︎ מִֽי ־יוֹדֵ֣עַ יָשׁ֔וּב וְנִחַ֖ם הָאֱלֹהִ֑ים וְשָׁ֛ב מֵחֲר֥וֹן אַפּ֖וֹ וְלֹ֥א נֹאבֵֽד ׃
τίς οἶδεν εἰ μετανοήσει ὁ θεὸς καὶ ἀποστρέψει ἐξ ὀργῆς θυμοῦ αὐτοῦ καὶ οὐ μὴ ἀπολώμεθα
Quis scit si convertatur et ignoscat Deus , et revertatur a furore irae suae , et non peribimus ?
መኑ ፡ የአምር ፡ እመ ፡ ይኔስሕ ፡ እግዚብሔር ፡ ወይመይጥ ፡ መቅሠፍተ ፡ መዐቱ ፡ ወኢንሙት ፡ እንከ ።
Who knows whether God will not turn and relent, and turn away from his fierce anger, so that we might not perish?”
3:10 ⧉ ⤴︎ וַיַּ֤רְא הָֽאֱלֹהִים֙ אֶת ־מַ֣עֲשֵׂיהֶ֔ם כִּי ־שָׁ֖בוּ מִדַּרְכָּ֣ם הָרָעָ֑ה וַיִּנָּ֣חֶם הָאֱלֹהִ֗ים עַל ־הָרָעָ֛ה אֲשֶׁר ־דִּבֶּ֥ר לַעֲשׂוֹת ־לָהֶ֖ם וְלֹ֥א עָשָֽׂה ׃
καὶ εἶδεν ὁ θεὸς τὰ ἔργα αὐτῶν ὅτι ἀπέστρεψαν ἀπὸ τῶν ὁδῶν αὐτῶν τῶν πονηρῶν καὶ μετενόησεν ὁ θεὸς ἐπὶ τῇ κακίᾳ ᾗ ἐλάλησεν τοῦ ποιῆσαι αὐτοῖς καὶ οὐκ ἐποίησεν
Et vidit Deus opera eorum , quia conversi sunt de via sua mala : et misertus est Deus super malitiam quam locutus fuerat ut faceret eis , et non fecit .
ወርእየ ፡ እግዚአብሔር ፡ ምግባሮሙ ፡ ከመ ፡ ነስሑ ፡ እምንኖቶሙ ፡ እኩይ ፡ ወእግዚአብሔርኒ ፡ ነስሐ ፡ እምነ ፡ ዘነበበ ፡ እኩየ ። ከመ ፡ ይግበር ፡ ላዕሌሆሙ ፡ ወኢገብረ ፡ እኩየ ።
God saw their works, that they turned from their evil way. God relented of the disaster which he said he would do to them, and he didn’t do it.