詩篇 第 16 章｜4 種原文並排

מִכְתָּ֥ם לְדָוִ֑ד שׇֽׁמְרֵ֥נִי אֵ֝֗ל כִּֽי־חָסִ֥יתִי בָֽךְ׃

στηλογραφία τῷ Δαυιδ φύλαξόν με κύριε ὅτι ἐπὶ σοὶ ἤλπισα

אָמַ֣רְתְּ לַֽ֭יהֹוָה אֲדֹנָ֣י אָ֑תָּה ט֝וֹבָתִ֗י בַּל־עָלֶֽיךָ׃

εἶπα τῷ κυρίῳ κύριός μου εἶ σύ ὅτι τῶν ἀγαθῶν μου οὐ χρείαν ἔχεις

Tituli inscriptio, ipsi David. Conserva me, Domine, quoniam speravi in te.

לִ֭קְדוֹשִׁים אֲשֶׁר־בָּאָ֣רֶץ הֵ֑מָּה וְ֝אַדִּירֵ֗י כׇּל־חֶפְצִי־בָֽם׃

τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν πάντα τὰ θελήματα αὐτοῦ ἐν αὐτοῖς

Dixi Domino : Deus meus es tu, quoniam bonorum meorum non eges.

יִרְבּ֥וּ עַצְּבוֹתָם֮ אַחֵ֢ר מָ֫הָ֥רוּ בַּל־אַסִּ֣יךְ נִסְכֵּיהֶ֣ם מִדָּ֑ם וּֽבַל־אֶשָּׂ֥א אֶת־שְׁ֝מוֹתָ֗ם עַל־שְׂפָתָֽי׃

ἐπληθύνθησαν αἱ ἀσθένειαι αὐτῶν μετὰ ταῦτα ἐτάχυναν οὐ μὴ συναγάγω τὰς συναγωγὰς αὐτῶν ἐξ αἱμάτων οὐδὲ μὴ μνησθῶ τῶν ὀνομάτων αὐτῶν διὰ χειλέων μου

Sanctis qui sunt in terra ejus, mirificavit omnes voluntates meas in eis.

יְֽהֹוָ֗ה מְנָת־חֶלְקִ֥י וְכוֹסִ֑י אַ֝תָּ֗ה תּוֹמִ֥יךְ גּוֹרָלִֽי׃

κύριος ἡ μερὶς τῆς κληρονομίας μου καὶ τοῦ ποτηρίου μου σὺ εἶ ὁ ἀποκαθιστῶν τὴν κληρονομίαν μου ἐμοί

Multiplicatae sunt infirmitates eorum : postea acceleraverunt. Non congregabo conventicula eorum de sanguinibus, nec memor ero nominum eorum per labia mea.

חֲבָלִ֣ים נָֽפְלוּ־לִ֭י בַּנְּעִמִ֑ים אַף־נַ֝חֲלָ֗ת שָֽׁפְרָ֥ה עָלָֽי׃

σχοινία ἐπέπεσάν μοι ἐν τοῖς κρατίστοις καὶ γὰρ ἡ κληρονομία μου κρατίστη μοί ἐστιν

Dominus pars haereditatis meae, et calicis mei : tu es qui restitues haereditatem meam mihi.

אֲבָרֵ֗ךְ אֶת־יְ֭הֹוָה אֲשֶׁ֣ר יְעָצָ֑נִי אַף־לֵ֝יל֗וֹת יִסְּר֥וּנִי כִלְיוֹתָֽי׃

εὐλογήσω τὸν κύριον τὸν συνετίσαντά με ἔτι δὲ καὶ ἕως νυκτὸς ἐπαίδευσάν με οἱ νεφροί μου

Funes ceciderunt mihi in praeclaris ; etenim haereditas mea praeclara est mihi.

ሥርዐተ ፡ አርአያ ፡ መጽሐፍ ፡ ዘዳዊት ። ዕቀበኒ ፡ እግዚኦ ፡ እስመ ፡ ኪያከ ፡ ተወከልኩ ። እብሉ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ እግዚእየ ፡ አንተ ፤ እስመ ፡ ኢትፈቅዳ ፡ ለሠናይትየ ፡

שִׁוִּ֬יתִי יְהֹוָ֣ה לְנֶגְדִּ֣י תָמִ֑יד כִּ֥י מִֽ֝ימִינִ֗י בַּל־אֶמּֽוֹט׃

προωρώμην τὸν κύριον ἐνώπιόν μου διὰ παντός ὅτι ἐκ δεξιῶν μού ἐστιν ἵνα μὴ σαλευθῶ

Benedicam Dominum qui tribuit mihi intellectum ; insuper et usque ad noctem increpuerunt me renes mei.

ለቅዱሳን ፡ እለ ፡ ውስተ ፡ ምድር ፤ ተሰብሐ ፡ ኵሉ ፡ ሥምረትከ ፡ በላዕሌሆሙ ።

לָכֵ֤ן׀ שָׂמַ֣ח לִ֭בִּי וַיָּ֣גֶל כְּבוֹדִ֑י אַף־בְּ֝שָׂרִ֗י יִשְׁכֹּ֥ן לָבֶֽטַח׃

διὰ τοῦτο ηὐφράνθη ἡ καρδία μου καὶ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μου ἔτι δὲ καὶ ἡ σάρξ μου κατασκηνώσει ἐπ’ ἐλπίδι

Providebam Dominum in conspectu meo semper : quoniam a dextris est mihi, ne commovear.

በዝኀ ፡ ደዌሆሙ ፡ ወእምዝ ፡ አስፋጠኑ ፤

כִּ֤י׀ לֹא־תַעֲזֹ֣ב נַפְשִׁ֣י לִשְׁא֑וֹל לֹֽא־תִתֵּ֥ן חֲ֝סִידְךָ֗ לִרְא֥וֹת שָֽׁחַת׃

ὅτι οὐκ ἐγκαταλείψεις τὴν ψυχήν μου εἰς ᾅδην οὐδὲ δώσεις τὸν ὅσιόν σου ἰδεῖν διαφθοράν

Propter hoc laetatum est cor meum, et exsultavit lingua mea ; insuper et caro mea requiescet in spe.

ወኢይትኃበር ፡ ውስተ ፡ ማኅበሮሙ ፡ ዘደም ፡ ወኢይዜከር ፡ አስማቲሆሙ ፡ በአፉየ ።

תּֽוֹדִיעֵנִי֮ אֹ֤רַח חַ֫יִּ֥ים שֹׂ֣בַע שְׂ֭מָחוֹת אֶת־פָּנֶ֑יךָ נְעִמ֖וֹת בִּימִינְךָ֣ נֶֽצַח׃ {פ}

ἐγνώρισάς μοι ὁδοὺς ζωῆς πληρώσεις με εὐφροσύνης μετὰ τοῦ προσώπου σου τερπνότητες ἐν τῇ δεξιᾷ σου εἰς τέλος

Quoniam non derelinques animam meam in inferno, nec dabis sanctum tuum videre corruptionem. Notas mihi fecisti vias vitae ; adimplebis me laetitia cum vultu tuo : delectationes in dextera tua usque in finem.

እግዚአብሔር፡ መክፈልተ ፡ ርስትየ ፡ ወጽዋዕየ ፤ አንተ ፡ ውእቱ ፡ ዘታገብአ ፡ ሊተ ፡ ርስትየ ። አሕባለ ፡ ወረው ፡ ሊተ ፡ የአኅዙኒ ፤ ወርስትየሰ ፡ እኁዝ ፡ ውእቱ ፡ ሊተ ። እባርኮ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ዘአለበወኒ ፤ ወዐዲ ፡ ሌሊተኒ ፡ ገሠጻኒ ፡ ኵልያትየ ። ዘልፈ ፡ እሬእዮ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ቅድሜየ ፡ በኵሉ ፡ ጊዜ ፤ እስመ ፡ በየማንየ ፡ ውእቱ ፡ ከመ ፡ ኢይትሀወክ ። በእንተዝ ፡ ተፈሥሐ ፡ ልብየ ፡ ወተሐሥየ ፡ ልሳንየ ፤ ወዐዲ ፡ በተስፋሁ ፡ ኀደረ ፡ ሥጋየ ። እስመ ፡ ኢተኀድጋ ፡ ውስተ ፡ ሲኦል ፡ ለነፍስየ ፤ ወኢትሁቦ ፡ ለጻድቅከ ፡ ይርአይ ፡ ሙስና ። ወአርአይከኒ ፡ ፍኖተ ፡ ሕይወት ፤ ወአጽገብከኒ ፡ ሐሤተ ፡ ምስለ ፡ ገጽከ ፡ ወትፍሥሕት ፡ ውስተ ፡ የማንከ ፡ ለዝሉፉ ።