127:0 ⧉ ⤴︎ — — — ማኅሌት ፡ ዘበመዓርጊሁ ። እመ ፡ እግዚአብሔር ፡ ኢሐነጸ ፡ ቤተ ፡ ከንቶ ፡ ይጻምዉ ፡ እለ ፡ የሐንጹ ።
— 127:1 ⧉ ⤴︎ שִׁ֥יר הַֽמַּעֲל֗וֹת לִשְׁלֹ֫מֹ֥ה אִם ־יְהֹוָ֤ה ׀ לֹא ־יִבְנֶ֬ה בַ֗יִת שָׁ֤וְא עָמְל֣וּ בוֹנָ֣יו בּ֑וֹ אִם ־יְהֹוָ֥ה לֹא ־יִשְׁמׇר ־עִ֝֗יר שָׁ֤וְא ׀ שָׁקַ֬ד שׁוֹמֵֽר ׃
ᾠδὴ τῶν ἀναβαθμῶν τῷ Σαλωμων ἐὰν μὴ κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες αὐτόν ἐὰν μὴ κύριος φυλάξῃ πόλιν εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων
Canticum graduum Salomonis . Nisi Dominus aedificaverit domum , in vanum laboraverunt qui aedificant eam . Nisi Dominus custodierit civitatem , frustra vigilat qui custodit eam .
እመ ፡ እግዚአብሔር ፡ ኢዐቀበ ፡ ሀገረ ፡ ከንቶ ፡ ይተግሁ ፡ እለ ፡ ይሔልዉ ።
Unless Yahweh builds the house, they who build it labor in vain. Unless Yahweh watches over the city, the watchman guards it in vain.
127:2 ⧉ ⤴︎ שָׁ֤וְא לָכֶ֨ם מַשְׁכִּ֪ימֵֽי ק֡וּם מְאַחֲרֵי ־שֶׁ֗בֶת אֹ֭כְלֵי לֶ֣חֶם הָעֲצָבִ֑ים כֵּ֤ן יִתֵּ֖ן לִידִיד֣וֹ שֵׁנָֽא ׃
εἰς μάτην ὑμῖν ἐστιν τοῦ ὀρθρίζειν ἐγείρεσθαι μετὰ τὸ καθῆσθαι οἱ ἔσθοντες ἄρτον ὀδύνης ὅταν δῷ τοῖς ἀγαπητοῖς αὐτοῦ ὕπνον
Vanum est vobis ante lucem surgere : surgite postquam sederitis , qui manducatis panem doloris . Cum dederit dilectis suis somnum ,
ወከንቱ ፡ ገይሶትክሙ ፤ ተንሥኡ ፡ እምድኅረ ፡ ነበርክሙ ፡ እለ ፡ ትሴሰዩ ፡ እክለ ፡ ሕማም ፡ ሶበ ፡ ይሁቦሙ ፡ ንዋመ ፡ ለፍቁራኒሁ ።
It is vain for you to rise up early, to stay up late, eating the bread of toil, for he gives sleep to his loved ones.
127:3 ⧉ ⤴︎ הִנֵּ֤ה נַחֲלַ֣ת יְהֹוָ֣ה בָּנִ֑ים שָׂ֝כָ֗ר פְּרִ֣י הַבָּֽטֶן ׃
ἰδοὺ ἡ κληρονομία κυρίου υἱοί ὁ μισθὸς τοῦ καρποῦ τῆς γαστρός
ecce haereditas Domini , filii ; merces , fructus ventris .
ናሁ ፡ ጸጋሁ ፡ ለእግዚአብሔር ፡ ውሉድ ፤ ዕሤተ ፡ ፍሬሃ ፡ ለከርሥ ።
Behold, children are a heritage of Yahweh. The fruit of the womb is his reward.
127:4 ⧉ ⤴︎ כְּחִצִּ֥ים בְּיַד ־גִּבּ֑וֹר כֵּ֝֗ן בְּנֵ֣י הַנְּעוּרִֽים ׃
ὡσεὶ βέλη ἐν χειρὶ δυνατοῦ οὕτως οἱ υἱοὶ τῶν ἐκτετιναγμένων
Sicut sagittae in manu potentis , ita filii excussorum .
ከመ ፡ አሕጻ ፡ ውስተ ፡ እደ ፡ ኀያል ፤ ከማሁ ፡ ደቂቆሙ ፡ ለንጉፋን ።
As arrows in the hand of a mighty man, so are the children of youth.
127:5 ⧉ ⤴︎ אַשְׁרֵ֤י הַגֶּ֗בֶר אֲשֶׁ֤ר מִלֵּ֥א אֶת ־אַשְׁפָּת֗וֹ מֵ֫הֶ֥ם לֹֽא ־יֵבֹ֑שׁוּ כִּֽי ־יְדַבְּר֖וּ אֶת ־אוֹיְבִ֣ים בַּשָּֽׁעַר ׃ {פ}
μακάριος ἄνθρωπος ὃς πληρώσει τὴν ἐπιθυμίαν αὐτοῦ ἐξ αὐτῶν οὐ καταισχυνθήσονται ὅταν λαλῶσι τοῖς ἐχθροῖς αὐτῶν ἐν πύλῃ
Beatus vir qui implevit desiderium suum ex ipsis : non confundetur cum loquetur inimicis suis in porta .
ብፁዕ ፡ ብእሲ ፡ ዘይፌጽም ፡ ፍትወቶ ፡ እምኔሆሙ ፤ ወኢይትኀፈር ፡ ሶበ ፡ ይትናገሮሙ ፡ ለጸላእቱ ፡ በአናቅጽ ።
Happy is the man who has his quiver full of them. They won’t be disappointed when they speak with their enemies in the gate.